This is G o o g l e's cache of http://forum.dotteam.gr/inv/index.php?showtopic=13778&mode=linearplus as retrieved on 23 Aug 2005 08:17:41 GMT.
G o o g l e's cache is the snapshot that we took of the page as we crawled the web.
The page may have changed since that time. Click here for the current page without highlighting.
This cached page may reference images which are no longer available. Click here for the cached text only.
To link to or bookmark this page, use the following url: http://www.google.com/search?q=cache:XUrpLKMRtSoJ:forum.dotteam.gr/inv/index.php%3Fshowtopic%3D13778%26mode%3Dlinearplus+%CE%A4%CF%83%CE%B1%CF%84%CF%83%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%85&hl=en&ct=clnk&cd=20&client=firefox-a


Google is neither affiliated with the authors of this page nor responsible for its content.
These terms only appear in links pointing to this page: τσατσόμοιρου

Dotteam -> Η Ελληνική αλφάβητος δεν είναι τυχαία
The Club

Welcome Guest ( Log In | Register )

Outline · Standard · [ Linear+ ]

> Η Ελληνική αλφάβητος δεν είναι τυχαία

MAC
post Sep 15 2004, 11:10
Post #1


;)
*****

Group: Members
Posts: 1126
Joined: 3-July 04
From: Thessaloniki GR
Member No.: 2830



Παραθέτω κάτω ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε σε ένα άλλο site. Δέν ξέρω άν ισχύει γιατί δέν έχω ιδέα απο αρχαία. Θα ήθελα την γνώμη των σχετικών επι του θέματος

"Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνηση τους δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μία πλήρης γραμματική, συντακτική
και νοηματική συνέχεια, ανωτέρας συλλήψεως

"Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνηση τους δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μία πλήρης γραμματική, συντακτική
και νοηματική συνέχεια, ανωτέρας συλλήψεως. Σύμφωνα με αυτήν την γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα (αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα: Στίγμα ή Δίγαμμα) ακούγονται και γράφονται ως εξής:
ΑΛΦΑ-ΒΗΤΑ-ΓΑΜΑ-ΔΕΛΤΑ-ΕΨΙΛΟΝ-ΣΤΙΓΜΑ-ΖΗΤΑ-ΗΤΑ-ΘΗΤΑ-ΙΩΤΑ-
ΚΑΠΠΑ-ΛΑΜΒΔΑ-ΜΙ-ΝΙ-ΞΙ-
ΟΜΙΚΡΟΝ-ΠΙ-ΡΟ-ΣΙΓΜΑ-ΤΑΥ-ΥΨΙΛΟΝ-ΦΙ-ΧΙ-ΨΙ-ΩΜΕΓΑ.

Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής φιλοσοφίας, έχουμε τα ακόλουθα:
ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ, ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ, ΔΑ, ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΥ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ.

Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που
παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιας θαυμάσιας κοσμογονικής
προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του φωτός.
ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨΙΛΩΝ,
ΣΤΗ ΙΓΜΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞΗ, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ)
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ)
ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨΙΛΩΝ, ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ:

Αλ=Ο νοητός ήλιος
Φα-ος=Το φως
Βη=προστακτική του ρήματος βαίνω (βαδίζω, έρχομαι)
Τα=Δοτική άρθρου δωρικού τύπου τη, εις την
Γα=Γη (δωρικός τύπος)
Αμα=(επιρρ.) συγχρόνως
Έλ= ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
Έψ=ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος.
Ιλών=Ιλύς (ουσιαστικό), λάσπη, πηλός
Στή=προστακτική ρήματος ίστημι.
Ίγμα=καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζή=προστακτική ρήματος ζω.
Η=υποτακτική ρήματος ειμί, είμαι
Θη=προστακτική ρήματος θέτω.
Ιώτα=τα ίωγα, τα Εγώ.
Παλάν=Ρήμα πάλλω (δονούμαι, περιστρέφομαι) επίθετο
παλλάς-πάλλουσι,περιστρεφόμενη (πρβλ: Παλλας Αθηνά).
Δά=άλλος τύπος της Γα, Γης (πρβλ: Δαμήτηρ, Δημήτηρ,
Δήμητρα=Μητέρα γη).
Νύξ=νύκτα.
Ο=το οποί! ο, που
Φυ(οι)=ευκτική ρήματος φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).
Κ.Ο.Κ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...

ΑΛ, ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΛΑ ΣΤΗ ΓΗ! ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΛ ΡΙΞΕ ΤΙΣ
ΑΚΤΙΝΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ
ΙΛΥ ΠΟΥ ΨΗΝΕΤΑΙ (που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού). ΑΣ ΓΙΝΕΙ
ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ (μία ξηρά) ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΓΩ ΝΑ
ΖΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ. ΑΣ ΜΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ Η ΝΥΚΤΑ ΠΟΥ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ
ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΝΑ ΤΑΦΗ (να σβήση, να χαθεί) ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΤΟΥ
ΠΥΡΟΣ ΜΕΣΑ
ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΡΑΖΟΥΣΑ ΙΛΥ, ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ
ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ, ΤΟ
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ!

Λέτε να ισχύει κάτι τέτοιο ; Τα σχόλια δικά σας... "


Πηγή: http://www.giapraki.com/content.php?article.358

This post has been edited by g281279: Sep 15 2004, 11:10
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
 
Reply to this topicStart new topicStart Poll
Replies(1 - 10)
paranoid
post Sep 15 2004, 11:23
Post #2


Αγύριστο κεφάλι™
******

Group: Members
Posts: 2122
Joined: 4-November 02
From: ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ/ΑΘΗΝΑ
Member No.: 367



Προσοπική μου άποψη είναι ότι αυτά δεν στέκουν και κάποιοι έχουν πολύ φαντασία...

Τα ονόματα των γραμμάτων είναι εν μέρει ελληνικά και εν μέρει φοινικικά και έχουν σχέση με τους ήχους τους, πχ ομικρον (το μικρό ο) ή ωμέγα (το μεγάλο ω) δηλαδή το προφέρεις τραβώντας περισσότερο τη φωνή.

Περισσότερα μάλλον θα ξέρει ο Egw πάντος, του οποίου την άποψη θα ήθελα να ακούσω...
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
ΠΛΑΤΩΝ
post Sep 15 2004, 11:48
Post #3


Member
**

Group: Members
Posts: 122
Joined: 10-August 04
From: Λελογισμένον Χάος
Member No.: 2911



«Ων ει τις χωρίσας αυτό λάβοι μόνον το πρώτον, ότι θεούς ώοντο τας πρώτας ουσίας είναι, θείως αν ειρήσθαι νομίσειεν, και κατά το εικός πολλάκις ευρημένης εις το δυνατόν εκάστης και τέχνης και φιλοσοφίας και πάλιν φθειρομένων και ταύτας τας δόξας εκείνων οίον λείψανα περισεσώσθαι μέχρι του νύν». (Αριστοτέλης , «Μετά τα Φυσικά» Λ9 )
Ερμηνεία: «Εξ αυτών εάν κάποιος ξεχωρίση κα πάρη μόνο την αρχή, ότι δηλ. ενόμιζαν τις πρώτες ουσιές ως θεούς, θα ηδύνατο να διαπιστώση ότι πρόκειται περί θεϊκών ρήσεων και ότι (εν μέσω των εναλλαγών εκάστης εποχής) οι τέχνες και οι φιλοσοφικές επιστήμες κατ΄ επανάληψη κατά πάσα πιθανότητα ανεκαλύφθησαν και εχάθησαν, και οι δοξασίες αυτές των προγόνων μας διετηρήθησαν μέχρι των ημερών μας ως λείψανα».

Εις τον Πλατωνικό διάλογο, Κρατύλος:
«Περί ονομάτων ορθότητος λογικός, ο Πλάτων θέτει υπό συζήτησιν το τεράστιον θέμα της δημιουργίας των ονομάτων εις το έργο του, περί της «των ονομάτων ορθότητος».
Η θέση του Κρατύλου είναι ότι τίποτε στην ονοματολογία δεν είναι συμβατικό, αλλά έχει απόλυτη σχέση με την ουσία και τα γνωρίσματα του ονομαζομένου.
Την ίδια άποψη έχει και ο Ερμογένης, ο μαθητής του Σωκράτους, όπως επίσης και ο Πλάτωνας.

Ακόμη και από νεωτέρους Έλληνες έγιναν έρευνες και προσπάθειες κατανόησης της Ελληνικής Αλφαβήτου, τόσο ως κώδικα περιγράφοντας ή ερμηνεύοντας τις λέξεις, όσο και ως αριθμών (δηλαδή οι λέξεις αποτελούν ή εκφράζουν αθροίσματα, γινόμενα, πηλίκα κ.λπ.).
Θα σας αναφέρω την έρευνα του Η.Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΥ στο έργο του «Ιστορία Γενέσεως της Ελληνικής Γλώσσης» όπου αναφέρει την σημασία των γραμμάτων ως εξής:

Α άλφα = άνθρωπος
Κωδική σημασία = άνθρωπος, αρχή

Β βήτα = βοή
Κωδική σημασία = βία, βούλησις

Γ γάμμα = χαράσσειν
Κωδική σημασία = βία, βούλησις

Δ δέλτα = δούπος
Κωδική σημασία = δύναμις, δίκη

Ε έ-ψιλόν = ωθείν Κωδική σημασία = ελαύνειν, εδράζειν

Ζ ζήτα = σδ = σύνδεσις δυνάμεων, ζεύξις
Κωδική σημασία = ζεύξις, ζωή

Η ήτα = φωτεινότης
Κωδική σημασία = φώς, ήρως (αρετή)

Θ θήτα = θρόος (θόρυβος,ταραχή)
Κωδική σημασία = θάειν (βλέπειν) Θεός

Ι ιώτα = οξύς ήχος, ακτίς
Κωδική σημασία=ιθύνειν (κατευθύνειν)

Κ κάππα = κύκλος, κτύπημα
Κωδική σημασία = κάρα (κεφαλή), κράτος

Λ λάβδα = λάας (βράχος), λάλλος (μονότονος ήχος)
Κωδική σημασία = λόγος, λαμπρός

Μ μύ = μόγος (κόπος, πόνος)
Κωδική σημασία = μάτηρ (μήτηρ), μάθος (μάθησις)

Ν νύ = νηνυρίζειν (η φωνή του νηπίου)
Κωδική σημασία = ναίειν(κατοικείν), νέμειν

Ξ ξύ = ξαίνειν (ξέειν)
Κωδικη σημασία = ξύειν, ξένος

Ο ο-μικρόν = οίκος (χώρος)
Κωδική σημασία=πας χώρος, έκτασις

Π πί = πνοή (ανέμου), κίνησις
Κωδική σημασία = πνοή, πέλαγος

Ρ ρώ = ροή
Κωδική σημασία = ρήμα, ρυθμός

Σ σίγμα = παλίνδρομος κίνησις
Κωδική σημασία = σείειν, σήμα

Τ ταυ = τύπος
Κωδική σημασία = τύπτειν, τέχνη

Υ ύ-ψιλόν = υγρόν
Κωδική σημασία = υγρόν, ύδωρ

Φ φί = φως
Κωδική σημασία = φως, φύσις

Χ χί = χαρά
Κωδική σημασία = χείρα, χάος

Ψ ψί = ψάειν
Κωδική σημασία = ψάω, ψυχή, ψυχρός

Ω ώ-μέγα = ωρανός (ουρανός) δηλ. ο μέγιστος χώρος
Κωδική σημασία = Μέγας χώρος, άπειρον, σύμπαν



Μια άλλη όμως ερμηνεία της Ελληνικής Αλφαβήτου, του ερευνητού Θεολόγου Σημαιοφόρου δείνει μια διαφορετική διάσταση. Η ανάλυση που δίνεται από τον συγγραφέα είναι η εξής:

Α Αρχήν
Β Ενέργεια
Γ Στη Γη
Δ Με δύναμη
Ε Πορευομένη
Ζ Παρέχει ζωήν
Η Διά διπλής καθόδου ενέργεια
Θ Πού θεάται στην φύσιν
Ι Πού φωτίζει ο Ήλιος
Κ Κάτω Γη
Λ Λάμπει στο φώς και πλέει στα νερά
Μ Στην ορατή μας φύσιν
Ν Ο νούς να αναχθεί
Ξ Υπέρ της γήινης κάσας
Ο Στο χώρο τον Ουράνιο
Π Στην Πατρική Αυλήν
Ρ Ροήν προς την Γην
Σ Υλικήν στάσιν
Τ Στερεά οδηγεί
Υ Σε γνώσιν που συλλέγωμεν
Φ Με φωτισμό προτρέπει
Χ Το χώμα να τινλάξωμεν
Ψ Και την ψυχή να υψώσωμεν
Υ Υπέρ της γής

Θα αναφέρω το εξής παράδειγμα: Τη λέξη «από»:
Έχουμε:
Α = Αρχική Δύναμις
Π = Πυρός ή Ανωθεν ή Πατρική
Ο = Σε χώρο ορισμένο
Δια της προθέσεως ΑΠΟ δηλούται η Αρχική Δύναμις (Α), επιβαλλομένη (Π), σε χώρο. Ήτοι: ΑΠΟ-βαίνω, ΑΠΟ-βάλλω, ΑΠΟ-βιβάζω, ΑΠΟ-δέχομαι κ.λπ.


Όπως καταλαβαίνετε, ο καθείς λέει τα δικά του.
Γι’ αυτό κι εγώ λέγω:
"'Η σιγής κρείττον λέγε ή σιγήν έχε“
ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
paranoid
post Sep 15 2004, 15:22
Post #4


Αγύριστο κεφάλι™
******

Group: Members
Posts: 2122
Joined: 4-November 02
From: ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ/ΑΘΗΝΑ
Member No.: 367



Ναι αλλά το γέγονός ότι η ελληνική αλφαβήτα είναι στην ουσία ελληνοποίηση της φοινικικής που το λέει;...
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
ΠΛΑΤΩΝ
post Sep 15 2004, 15:58
Post #5


Member
**

Group: Members
Posts: 122
Joined: 10-August 04
From: Λελογισμένον Χάος
Member No.: 2911



Τα ψεύδη για τη φοινικική καταγωγή του αλφάβητου & της Ευρώπης

Ο Ηρόδοτος, σχετικά με τον εφευρέτη των ελληνικών γραμμάτων, αλλά και τον φονιά του Ίππαρχου κ.α., λέει τα εξής επακριβώς:
«Οι δε Γεφυραιοι, των ήσαν οι φονέες οι Iππάρχου, ως μεν αυτοί λέγουσι, εγεγόνεσαν εξ Ερετρίης την αρχήν, ως δε εγώ αναπυνθανόμενος ευρίσκω, ήσαν Φοίνικες των συν Κάδμω απικομένων Φοινίκων ες γην την νυν Βοιωτίην καλεομένην, οικεον δε της χώρης ταύτης απολαχόντες την Ταναγρικήν μοιραν. Ενθευτεν δε, Καδμείων πρότερον εξαναστάντων υπ' Αργείων, οι Γεφυραιοι ούτοι δευτέρα υπό Βοιωτών εξαναστάντες ετράποντο επ' Αθηνέων. Αθηναιοι δ`ε σφεας επί ρητοισι εδέξαντο σφέων αυτων πολιήτας, πολλών τεων και ουκ αξιαπηγήτων επιτάξαντες εργεσται. Οι δε Φοίνικες ούτοι, οι συν Κάδμω απικόμενοι, των ήσαν οι Γεφυραιοι, άλλα τε πολλά οικίσαντες ταύτην την χώρην εσήγαγον διδασκαλία ες τους Έλληνες και δη τα γράμματα, ουκ εόντα πριν Ελλησι ως εμοί δοκέειν, πρώτα μεν τοισι και άπαντες χρέωνται Φοίνικες΄ μετά δε χρόνου προβαίνοντες άμα τη φωνή μετέβαλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων. Περιοίκεον δε σφεας τα πολλά των χώρων τούτων τον χρόνον Ελλήνων Ίωνες", οι παραλαβόντες διδαχη παρά των Φοινίκων τα γράμματα, μεταρρυθμίσαντές σφεων ολίγα εχρέωντο, χρεώμενοι δε εφάτισαν, ώσπερ και το δίκαιον έφερε εσαγόντων Φοινίκων ες την Ελλάδα, φοινικήϊα κεκλησθαι.... ιδον δε και αυτός Καδμήϊα γράμματα εν τω ιρω του Απόλλωνος του Ισμηνίου εν Θήβησι τησι Βοιωτων επί τρίποσι τρισί εγκεκολαμμένα, τα πολλά ομοια εόντα τοισι Ιωνικοισι>>... (Ηρόδοτος, Tερψιχόρη 57 - 59)

Σε νέα ελληνική: Οι Φοίνικες δε αυτοί, αυτοί που ήρθαν μαζί με τον Κάδμο και μέρος τους ήσαν οι Γεφυραίοι, πολλά και διάφορα μέρη κατοικήσαντες σ' αυτήν την χώρα (την Βοιωτία), εισήγαγαν και την διδασκαλία στους Έλληνες και μάλιστα τα γράμματα, που δεν ήταν πριν γνωστά τους, νομίζω, αφού οι Φοίνικες λέγεται ότι είναι αυτοί που ανακάλυψαν τα γράμματα και οι Έλληνες στον χρόνο συγχρόνως με την αλλαγή της γλώσσας (της φωνής) μετέβαλαν και την διάταξη των γραμμάτων ("τον ρυθμόν"). Διαβιούντες τότε οι Ίωνες με τους Γεφυραίους παρέλαβαν από αυτούς τα γράμματα και λίγα απ' αυτά τα μεταρρύθμισαν και ως απ' αυτό, και δικαίως, τα μεταρρυθμισμένα, τα ονόμασαν ιωνικά, μια και ήταν δικής τους εφεύρεσης και τα υπόλοιπα φοινικικά ως εισαγωγής από τους Φοίνικες.... .... Εγώ ο ίδιος είδα Καδμήϊα γράμματα στο ιερό του Απόλλωνα του Ισμηνίου στη Θήβα της Βοιωτίας σε επιγραφές που στηρίζονταν σε τρίποδες, πολλά από τα οποία ήσαν όμοια με τα Ιωνικά….(Ηρόδοτος, Tερψιχόρη 57 – 5)

---------------------------

Και επειδή ο Ηρόδοτος είπε τα πιο πάνω, δηλαδή ότι ως υπολογίζει τα γράμματα είναι επινόηση των Φοινίκων κ.τ.λ., κάποιοι σήμερα ισχυρίζονται ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου είναι έργο των Φοινίκων, καθώς και ότι το φοινικικό αλφάβητο αποτελείται από τα εξής γράμματα με την προέλευσή τους από τα οποία στη συνέχεια προήλθαν τα ελληνικά: Alef - άλφα = κεφαλή βοδιού, beth - βήτα = οικία, gimel – γάμα = καμήλα, daleth – δέλτα - θύρα he – χι = άγνωστο, βαβ - βήτα = καρφί, ζαγιν – ζήτα = όπλο, χεθ - ήτα = περίβολος, τεθ – θήτα = φράκτης, ιοντ – ιώτα = χείρα, καφ – κάπα = παλάμη, λαμεντ – λάμδα = βούκεντρο (μαστίγιο), μεμ – μι = ύδωρ, νουν – νι = ιχθύς ή φίδι, σαμεξ – ξι = άγνωστο, αγιν – όμικρον = μάτι, πε – πι = στόμα, σαδε = άγνωστο, κοφ = άγνωστο, ρες – ρω = κεφάλι, σιμ – σίγμα = δόντι, ταβ – τάφ = σημείο.

Παρατηρώντας τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου βλέπουμε ότι:

1. Δε μιλά για γεγονότα που είδε και κατέγραψε ο ίδιος, αλλά για γεγονότα που υπολογίζει από μόνος του ότι έγιναν ή ισχύουν («ως εμοί δοκέειν, αναπυνθανόμενος ευρίσκω»), επομένως δεν είναι κάτι το τελεσίδικο για να μιλούμε με σιγουριά ή ως τέτοια μπορεί να είναι και λάθος. Και είναι όχι μόνο λάθος, αλλά σκόπιμη διαστρέβλωση, όπως θα δούμε πιο κάτω.

2. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Ηρόδοτου οι ίδιοι Φοίνικες που έφεραν τα γράμματα στην Ελλάδα από τη Φοινίκη, δηλαδή οι Γεφυραίοι, είναι και οι Φονιάδες του Ίππαρχου στην Αθήνα (ο Ίππαρχος ήταν γιος του Πεισίστρατου και τύραννος τότε των Αθηνών). Κάτι που είναι αναληθές, αφού, ο τύραννος των Αθηνών Ίππαρχος, όπως μας πληροφορούν οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς (Αριστοτέλης κ.α.), καθώς και το Ψήφισμα του Δημοφώντος (ντοκουμέντο αδιάψευστο), σκοτώθηκε από τον Αριστογείτονα (αδελφό του Αρμόδιου, τους γνωστούς ήρωες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας,) στο κίνημα των δημοκρατικών, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Επομένως τα λεγόμενα του Ηρόδοτου σχετικά με τους Γεφυραίους (δηλαδή ότι αυτοί έφεραν στην Ελλάδα από τη Φοινίκη τα γράμματα, ότι σκότωσαν τον Ίππαρχο κ.τ.λ.) είναι εκτός πραγματικότητας. Ο λόγος, άλλωστε, και για τον οποίον ο Πλούταρχος χαρακτήρισε ευθέως τον Ηρόδοτο ως κακοήθη, όπως, επίσης, θα δούμε πιο κάτω.

3. Ο Ηρόδοτος από τη μια μας λέει ότι οι Γεφυραίοι, δηλαδή αυτοί που λέει ο Ηρόδοτος ότι σκότωσαν τον Ίππαρχο, έφεραν τα γράμματα από τη Φοινίκη κ.τ.λ., λένε ότι δεν είναι Φοίνικες, αλλά Ερετριείς, άρα Έλληνες, όμως αυτός δεν τους πιστεύει (χωρίς να μας λέει και την αιτία γι αυτό) και από την άλλη αποκρύβει γεγονότα που λέει ότι έκαναν οι Γεφυραίοι στην Αθήνα κατά την περίοδο του φόνου του Ίππαρχου με το αιτιολογικό του ακατανόμαστου. Ωστόσο τα γεγονότα που αποσιωπά ο Ηρόδοτος (ή που ήταν η αιτία και φονεύθηκε ο Ίππαρχος κ.τ.λ.) είναι αφενός το κίνημα των δημοκρατικών κατά του τυράννου της Αθήνας Ίππαρχου και αφετέρου οι παιδεραστίες του τύραννου Ίππαρχου, όπως θα δούμε πιο κάτω να μας λένε οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς.

Επομένως τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου είναι αναληθή και απλώς για κάποιους λόγους που δεν μας λέει (όμως θα μας τους πει πιο κάτω ο Πλούταρχος και οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς) αποκρύβει τα άσχημα πολιτικά και ηθικά γεγονότα των Αθηναίων επί εποχής Ίππαρχου και εμμέσως τα αποδίδει στους ξένους, στους Φοίνικες.

4. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η διαφορά που υπάρχει μεταξύ ελληνικού και φοινικικού αλφάβητου έγκειται στο ότι οι Ίωνες μεταρρύθμισαν το φοινικικό αλφάβητο που χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε, ώστε να προσαρμοστεί στα ελληνικά δεδομένα, όταν άλλαξε στο χρόνο η φωνή τους κ.τ.λ. Ωστόσο και αυτό είναι πέρα για πέρα λάθος, γιατί:

α) Η φωνή είναι φθόγγοι και οι φθόγγοι δεν μεταβάλλονται (αλλάζουν ηχητική χροιά και ποσότητα) στο χρόνο, ώστε να απαιτείται γίνει και αλλαγή του αλφάβητου. Αλλάζουν στο χρόνο και μάλιστα πολύ συχνά η μορφή, δηλαδή οι φθογγικές συνθέσεις των συστατικών στοιχείων των λέξεων (στις απλές λέξεις = το θέμα, η ρίζα και η κατάληξη, πτωτική ή παραγωγική) με πρόσθεση ή αφαίρεση ή αντιμετάθεση ή πρόσθεση φθόγγου, τα καλούμενα φθογγικά πάθη, πρβλ π.χ.: πυρί-α > σπύρτ-α, κόν-ις > σκόν-η, (σ)άλς > άλα-ς, άλλα-τος.. > αλάτ-ι, αλλατι-ού.. ιατρ-ός > γιατρ-ός, οικοκυρ-ά > νοικοκυρ-ά, μέρ-η > μέλ-η, δένδρ-ον, ου.. > δέντρ-ο….. Άλλωστε οι φθόγγοι, τα στοιχεία της φωνής, αφενός είναι αναλλοίωτα και αφετέρου είναι και μη αυτόνομα και μη νοηματικά, αφού το μικρότερο κομμάτι που μπορεί να κοπεί σε μια λέξη είναι η συλλαβή, φωνηεντική ή συμφωνική, και τα νοηματικά - συστατικά στοιχεία των λέξεων δεν είναι ούτε οι φθόγγοι ούτε οι συλλαβές, αλλά τα εξής στις απλές λέξεις: πρόθεμα, θέμα, ρίζα, κατάληξη (παραγωγική και κλητική). Μια συλλαβή ή συστατικό στοιχείο μπορεί να είναι ένας φθόγγος μόνο αν αυτά είναι φωνήεν, πρβλ π.χ.: λέγ-ω,εις,… έ-λεγ-α,ες…, ο λόγ-ος,ου.. Και δεν είναι οι φθόγγοι αυτόνομα στοιχεία, επειδή τα σύμφωνα δεν είναι δυνατόν να προφερθούν από μόνα τους. Προφέρονται πάντα μαζί με ένα φωνήεν πριν ή μετά από αυτά – απ΄όπου και σύμφωνα, πρβλ π.χ.: εν, εκ, την, νε-ος…. Όσο και να προσπαθήσουμε να προφέρουμε από μόνο του π.χ. το σύμφωνο ν, δεν θα μπορέσουμε. Θα πούμε νου ή νι… Παρέβαλε και ότι, ενώ αλλάζουν οι φθογγικές συνθέσεις των λέξεων, οι Έλληνες δεν άλλαξαν ποτέ το αλφάβητό τους. Και έχει αλλάξει η γλώσσα τους από παλιά τόσο πολύ, που οι σημερινοί Έλληνες δεν κατανοούν τα λεγόμενα των αρχαίων.

β) Η διαφορά που υπάρχει μεταξύ του ελληνικού (ή του Ιωνικού) και του φοινικικού αλφάβητου – συστήματος γραφής δεν έγκειται στο ότι η ελληνική γλώσσα έχει διαφορετικούς φθόγγους από τη φοινικική (όλες οι γλώσσες, αρχαίες και νέες, έχουν τους αυτούς φθόγγους λόγω των γλωσσικών δανείων και της κοινής α’ ύλης των λέξεων), αλλά στο ότι η μια γλώσσα έχει διαφορετικό σύστημα γραφής από την άλλη και ως απ αυτό και διαφορετική ποσότητα και είδος γραμμάτων, όπως θα δούμε πιο κάτω.

γ) Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο (δηλαδή, αν ήταν αληθές το « άμα τη φωνή μετέβαλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων»), η ελληνική γλώσσα - ελληνικό σύστημα γραφής θα είχε διαφορετικούς φθόγγους από ό,τι τα αντίστοιχα φοινικικά, όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, αφού και στις δυο πλευρές, αν προσέξουμε (βλέπε πιο κάτω στα αλφάβητα), θα δούμε ότι έχουμε τους αυτούς φθόγγους, όμως όχι και τον ίδιο μηχανισμό γραφής και την ίδια ποσότητα γραμμάτων.

5. Ο Ηρόδοτος λέει ότι σύμφωνα με τους υπολογισμούς του οι Έλληνες δεν είχαν γραφή πριν από την εισαγωγή της σημερινής γραφής από τη Φοινίκη. Ωστόσο αυτό είναι αναληθές, γιατί από τις αρχαιολογικές ανασκαφές φαίνεται ότι οι Έλληνες είχαν και τότε γραφή, τη γραμμική γραφή Α και Β’, την κυπρομινωική κ.α.

Παρέβαλε, επίσης, ότι:

α) Σύμφωνα με τον επιγραμματοποιό Δοσιάδη (τέλη του 3ου π.Χ. αιώνα), τα γράμματα είναι εφεύρεση των Κρητών, πρβλ: "Δοσιάδης δε εν Κρήτη φησίν ευρεθήναι αυτά (τα γράμματα)….

β) Ο Διόδωρος λέει: «φασίν (οι Κρήτες) τους Φοίνικας ουκ εξ αρχής ευρείν, αλλά τους τύπους των γραμμάτων μεταθείναι μόνον". ( Ε. Μπέκερ, "Ελλ. Ανέκδοτα" ΙΙ 783,14).

γ) Σύμφωνα με τους αττικούς μύθους τα γράμματα έφερε στους Αθηναίους ο βασιλιάς Ερεχθέας, όταν γύρισε από κάποιο ταξίδι από Κρήτη ή Κύπρο.

δ) Σύμφωνα με τον Πλάτωνα τα γράμματα είναι Αιγυπτιακής εφεύρεσης (βλέπε «Το ψεύδος για την αιγυπτιακή εφεύρεση του αλφάβητου»), κάτι που είναι και αυτό λάθος, γιατί το σωστό είναι ότι τα γράμματα είναι μια πανάρχαια ανθρώπινη εφεύρεση και το μεν φοινικικό αλφάβητο το εφεύραν οι Φοίνικες, το ελληνικό οι Έλληνες και το αιγυπτιακό οι Αιγύπτιοι, όπως θα δούμε πιο κάτω. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Στησιχόρος λέει ότι η γραφή είναι έργο του Παλαμήδη, που προφανώς υπονοεί την ανθρώπινη παλάμη (χείρα) και ο Αισχύλος ότι η γραφή είναι έργο του Θεού Προμηθέα, δηλαδή της Θείας επιφοίτησης, όπως θα λέγαμε σήμερα.

Αισχύλος: « (Ο Προμηθεύς) εξηυρον αυτοις γραμμάτων τε συνθέσεις» (Προμηθεύς 460)

Στησίχορος: «...τον Παλαμήδην λέγειν ευρυκέναι (τα γράμματα)» (Αποσπάσματα 34, 8).

«Ο Παλαμήδης άφωνα και φωνουντας συλλαβάς τεθείς εξευρον ανθρώποισι γράμματα ειδέναι.» (Διόδωρος, βιβλιοθήκη 3, 76, 3)

Ας σημειωθεί και ότι:

Α) Παρατηρώντας τα λεγόμενα του Ηροδότου βλέπουμε ότι δεν λέει πουθενά ότι ο Κάδμος είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε τα γράμματα πλην μόνο ότι υπολογίζει ότι τα γράμματα τα έφεραν κάποιοι δικοί του (οι Γεφυραίοι) από τη Φοινίκη. Επομένως πως λένε κάποιοι ότι η ελληνική μυθολογία λέει ότι ο εφευρέτης των γραμμάτων είναι ο Κάδμος;

Β) Όλοι οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς (Αισχύλος, Ευριπίδης κ.α.) λένε ότι ο Κάδμος είναι ο ιδρυτής της πόλης της Θήβας (δηλαδή δεν λένε ότι ανακάλυψε ο ίδιος ή έφερε τα γράμματα από τη Φοινίκη) και ότι ήρθε στην Ελλάδα και έκτισε τη Θήβα όχι από τη χώρα Φοινίκη της Ασίας, αλλά από το ελληνικό νησί με το όνομα Φοινίκη που βρίσκεται πέρα της Σικελίας και δυτικά της Ιταλίας, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Γ) Η φοινικική γραφή είναι μια πάρα πολύ παλιά γραφή, παλαιότερη από τη σημερινή ελληνική γραφή, και από αυτήν έχουν προκύψει πολλές άλλες γραφές (εβραϊκή, αραβική κ.α.) και ως εξ αυτού κάποιοι λαοί θα λένε ότι οι Φοίνικες ανακάλυψαν πρώτοι τα γράμματά τους. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει και ότι η ελληνική γραφή έχει προήλθε από τη φοινικική, αφού έχουν εντελώς διαφορετικό μηχανισμό και εντελώς διαφορετική ποσότητα και είδος γραμμάτων, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Δ) Από τα ομόφωνα γράμματα Ο & Ω, Ε & ΑΙ, Η & Υ & Ι & ΟΙ…. που έχουν επινοηθεί στην ελληνική γραφή, για τους λόγους που προαναφέραμε, τα Ω, Η είναι επινόηση των Ιώνων απ’ όπου και τα γράμματα αυτά, προφανώς, λέγονται ιωνικά από τους άλλους Έλληνες και δεν είναι έτσι ως τα εξέλαβε (και σύμφωνα με αυτά που του είπαν) ο Ηρόδοτος.

Ε) Το ότι ο Ηρόδοτος είδε επιγραφές στη Θήβα να είναι γραμμένες με χαρακτήρες που άλλοι έμοιαζαν με Φοινικικούς και άλλοι Ιωνικούς δε σημαίνει και ότι η ελληνική γραφή προήλθε σίγουρα από τη φοινικική, όπως υποθέτει – δικαιώνει αυτούς που λένε ότι οι φοίνικες ανακάλυψαν πρώτοι τα γράμματα, γιατί με τέτοια λογική θα μπορούσαμε να πούμε σήμερα και ότι η ελληνική γραφή προήλθε από τη λατινική, μια και σήμερα στην Ελλάδα οι πιο πολλές επιγραφές είναι γραμμένες με λατινικούς χαρακτήρες, π.χ. ΑΤΗΙΝΑ & ΑΤΗΕΝΑ, DRAMA & DHRAMA, IRAKLIO & ΗΡΑΚΛΕΙΟ.. ή συγκρίνοντας τα δυο αλφάβητα βλέπουμε να έχουν όμοια γράμματα.

Η ελληνική γραφή δεν έχει προκύψει ή δεν έχει καμιά σχέση με τη φοινικική, για τους εξής απλούς, όμως αδιάψευστους, λόγους:

Α. Η ελληνική γραφή έχει διαφορετικό μηχανισμό από τη φοινικική
Παρατηρώντας τεχνικά την ελληνική γραφή, βλέπουμε ότι έχει διαφορετικό μηχανισμό από τη φοινικική και ως απ΄ αυτό και διαφορετικό ποσότητα και είδος γραμμάτων. Απλώς τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου έχουν πολλές παραλλαγές που κάποιες από αυτές τις βρίσκουμε και στο φοινικικό. Πιο απλά, λένε τα σημερινά σχολικά βιβλία γλώσσας και γραφής ότι το ελληνικό αλφάβητο προέκυψε από το φοινικικό σύμφωνα με τον παρακείμενο πίνακα, προσθέτοντας απλώς οι Έλληνες τα γράμματα για τα φωνήεντα. Ωστόσο αυτό είναι πέρα για πέρα λάθος, γιατί συγκρίνοντας προσεκτικά τη φοινικική με την ελληνική γραφή βλέπουμε ότι:

1) Στην φοινικική γραφή έχουμε διαφορετικό μηχανισμό γραφής και ως απ΄ αυτό διαφορετική ποσότητα και είδος γραμμάτων από την ελληνική. Στη φοινικική γραφή γράφονται μόνο τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα, ενώ στην ελληνική γράφονται και τα σύμφωνα και τα φωνήεντα και συνάμα στην ελληνική γραφή δεν υπάρχουν επιπλέον μόνο τα γράμματα για τα φωνήεντα ( δηλαδή τα γράμματα:α, ε, ο, ου, ι,), για να λέμε ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο από τους Φοίνικες και απλώς πρόσθεσαν σ’ αυτό τα γράμματα των φωνηέντων, αλλά και τα εξής:

α) τα κεφαλαία: Α, Β, Γ… και μικρά γράμματα: α, β, γ…,

β) τα γράμματα για τους μέσους φθόγγους γ, δ, θ,

γ) τα ομόφωνα γράμματα Ο & Ω, Ε & ΑΙ, Η & Υ & Ι & ΟΙ…

δ) τα ορθογραφικά σημεία (τονικό σημάδι, απόστροφο, διαλυτικά κ.τ.λ.).

Έπειτα τα γράμματα μπ-eth, ντ-aleth, γκ-imel, j-tzade είναι για τα συμπλέγματα μπ-εθ, ντ-άλεθ, γκ-ίμελ, τζ-αντε, επομένως αυτά είναι ως τα λατινικά b, d, g και δεν υπάρχουν στο ελληνικό αλφάβητο. Κάτι που όχι μόνο δεν έχει ληφθεί υπόψη, αλλά λέγεται και π.χ. ότι το ελληνικό Γ έχει προέλθει από το G, το Δ από το D και το β από το b.

Υπενθυμίζουμε ακόμη ότι στην ελληνική:

Α) Με τα κεφαλαία και μικρά γράμματα διακρίνονται οι περίοδοι και τα κύρια ονόματα από τα κοινά. Με τα κεφαλαία γράμματα γράφεται το αρκτικό γράμμα κάθε πρότασης (περιόδου) και κάθε κύριου ονόματος, π.χ.: αγαθή & Αγαθή, τρίτη & τρίτη, Χριστός & χρηστός…

Β) Με τα ορθογραφικά σημάδια (τόνο, διαλυτικά κ.τ.λ.) γίνεται υπόδειξη των τονισμένων και άτονων συλλαβών, π.χ.: καλός, κάλος, έξοχη, εξοχή… καθώς και της προφοράς με συναίρεση, συνίζηση, έκθλιψη κ.τ.λ., π.χ.: σ’ όλα & σόλα, μία & μια, θεϊκός & θείος, ευνοϊκός & εύνοια…

Γ) Με τα ομόφωνα γράμματα: Ω & Ο, Η & Υ & Ι…, και βάσει κανόνων, όπως είδαμε στο βιβλίο «Το ελληνικό σύστημα γραφή, Α. Κρασανάκη», γίνεται υπόδειξη της ετυμολογίας των λέξεων, ώστε ο αναγνώστης να έχει βοήθεια και στην κατανόηση των γραπτών λέξεων και διάκριση των ομοήχων. Ειδικότερα τα γράμματα αυτά στην κατάληξη μας υποδείχνουν το μέρος λόγου ή τον τύπο (γένος, αριθμό, πτώση κ.τ.λ.) του σημαινόμενου, π.χ.: καλ-ό & καλ-ώ, καλόν & καλών, καλή & καλεί & καλοί.. (με –ο,η γράφεται ο ενικός των πτωτικών και με –ω,ει = ο ενικός των ρημάτων, με –ι τα ουδέτερα και με –η τα θηλυκά κ.τ.λ.) και στο θέμα μας υποδείχνουν τη ρίζα ή την πρωτότυπη λέξη μιας παράγωγης, πρβλ π.χ. : κρίνω, κριτής > κριτικός (με –ι) & Κρήτη > Κρητικός (με η..

Επομένως και κατόπιν όλων των ως άνω οι Έλληνες δεν πήραν τη γραφή από τους Φοίνικες ή δεν μεταρρύθμισαν κανένα φοινικικό αλφάβητο κ.τ.λ. Απλώς κατασκεύασαν ένα άλλους είδους αλφάβητο και μια άλλου είδους σύστημα γραφής, πιο τέλεια από αυτά που υπήρχαν μέχρι τότε.

2) Τα γράμματα που υπάρχουν κοινά και στα δυο αλφάβητα είναι μόνο κάποιες παραλλαγές (μορφές) των απλών σύμφωνων Β, Ζ, Θ, Κ, Λ, Μ, Ν, Π, Ρ, Σ, Τ, Φ, Χ. Πιο απλά, αν ρίξουμε μια προσεχτική ματιά στα γράμματα των συμφώνων: waw, kaph, mem shin, taw… στις φοινικικές επιγραφές (βλέπε και εδώ μερικές στο φοινικικό αλφάβητο που παραθέτουμε), θα δούμε ότι αυτά έχουν πάρα πολλές μορφές (κάτι ως την ελληνική και π.χ. με τα K = c = < = u.…), κάτι που φαίνεται πιο έντονα αν ρίξουμε μια ματιά στις φοινικικές γραφές, που κάποιες από αυτές υπάρχουν στο ελληνικό αλφάβητο και άλλες όχι. Δηλαδή εδώ και π.χ. το αυτό γράμμα έχει όχι μια μορφή, αλλά δυο ή τρεις μορφές, που σε κάποια από αυτά υπάρχει και η μορφή που έχει αυτό στο ελληνικό αλφάβητο και οι δυο άλλες όχι. Επομένως κανονικά άλλες μορφές έχουν τα σύμφωνα στην ελληνική και άλλη στη φοινικική γραφή και απλώς όπως κατά καιρούς κάποια γράμματα της ελληνικής γράφονται όπως και τα της λατινικής (πρβλ π.χ. Κ = C, Ν = n …) έτσι συνέβαινε και με τη φοινικική ή και την ελληνική.

Επομένως, τα δυο αλφάβητα, φοινικικό και ελληνικό, είναι εντελώς διαφορετικά, όπως είναι και τα συστήματα γραφής τους και απλώς στους πίνακες σύγκρισης που κάνουν κάποιοι, για να μας δείξουν ότι το ελληνικό αλφάβητο προήλθε από το φοινικικό ή το αντίθετο, διαλέγουν παραλλαγές γραμμάτων, ώστε να φανεί η σχέση που θέλουν

Έπειτα, αν παρατηρήσουμε στις αρχαίες ελληνικές επιγραφές θα δούμε ότι αρχικά στην αρχαία Ελλάδα κάθε πόλη – κράτος είχε και δικό της αλφάβητο και το σημερινό κοινό προέκυψε τον 4ο π.Χ. αι. από τα αρχαϊκά, κυρίως από αυτά της Αττικής και Ιωνίας. Τώρα στο κοινό αλφάβητο το γράμμα Λ παριστάνει το φθόγγο λ, ενώ παλιά και στο αττικό π.χ. αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο γ. Αντίθετα το γράμμα Γ στο ίδιο αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο λ και σήμερα το φθόγγο γ. Ομοίως το γράμμα Ι σήμερα παριστάνει το φθόγγο [ι], όμως στο αττικό αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο [ζ] και στο Ιωνικό το φθόγγο [ι]. Ομοίως το γράμμα Μ σήμερα συμβολίζει το φθόγγο μ, όμως παλιά σε άλλο αλφάβητο συμβόλιζε το φθόγγο σ και σε άλλο το φθόγγο μ. Ομοίως το γράμμα S σήμερα παριστάνει το φθόγγο [σ], όμως παλιά αλλού συμβόλιζε το φθόγγο ι και αλλού το φθόγγο σ. Ομοίως για τα λοιπά.

Επομένως πως λέγεται ότι το τάδε γράμμα του σημερινού ελληνικού αλφάβητου προέκυψε από το τάδε του φοινικικού ;

Στη φοινικική γραφή οι λέξεις καταγράφονται (παρίστανται ) όχι όπως στην ελληνική, αλλά:

α) Σε οριζόντιες στήλες (στις αιγυπτιακές γραμμές γίνεται και σε κάθετες στήλες) από δεξιά προς αριστερά, δηλαδή αντίθετα από την ελληνική,

β) Χωρίς κενό μεταξύ τους,

γ) Με τόσα γράμματα όσα μόνο τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα των λέξεων.

Μακρά φωνήεντα λέγονται οι περιπτώσεις των δυο: αα, ιι, ουου που υπάρχουν στις λέξεις μετά από σύμφωνο, όπως π.χ. στις λέξεις: Ισ-αά-κ, Αβρ-αά-μ, δ-ιί-σταμαι…. Παρίστανται στη φοινικική γραφή με τα καλούμενα γράμματα άλεφ, γιοντ, αίγίν.

Βραχέα φωνήεντα λέγονται οι περιπτώσεις που έχουμε ένα μόνο: α, ι, ου, ε, ο μετά από σύμφωνο, π.χ.: Α-βρα-μό-που-λος… Βραχέα φωνήεντα θεωρούνται και τα συνεχόμενα διαφορετικά φωνήεντα (κάτι που δεν παρατηρείται συχνά στις γλώσσες των εν λόγω γραφών), π.χ.: α-ε-τος, θεαματικός...

Τα βραχέα φωνήεντα κανονικά παρίστανται στη γραφή με ανάλογα σημεία (γραμμούλες ή κουκίδες) που μπαίνουν πάνω ή κάτω από τα γράμματα των συμφώνων που έχουν φωνήεν. Ωστόσο αυτά μπαίνουν μόνο όταν το κείμενο είναι για ποίηση ή για αρχάριους μαθητές – ο λόγος και για τον οποίο αυτά δεν φαίνονται στις φοινικικές επιγραφές.

Έτσι και για παράδειγμα οι λέξεις: Αβρ-αά-μ, Ισ-αά-κ, δ-ιι-στάμεθα… θα γραφόταν κάπως έτσι: βρ-μ, σ-κ, δ-στμθ (Στη θέση της παύλας το ανάλογο γράμμα για τα μακρά φωνήεντα και στη θέση των ελληνικών συμφώνων τα αντίστοιχα φοινικικά). Πιο απλά:

Αν η λέξη που πάμε να γράψουμε αρχίζει από σύμφωνο, στην αρχή της γράφουμε το ανάλογο σύμφωνο και ακολούθως προσθέτουμε – γράφουμε τα άλλα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα της λέξης, αν έχει. Δηλαδή, αν μετά από κάποιο σύμφωνο ακολουθούν δυο αα, τότε μπαίνει το άλεφ, αν ακολουθούν δυο ιι ή εε μπαίνει το γιοντ, αν ακολουθούν δυο οο ή ουου μπαίνει το αϊγιν. Για παράδειγμα η λέξη ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ θα γραφόταν κάπως ως θα γράφαμε ΚΡΣΝΚΣ και η λέξη ΒΑΑΛ θα γραφόταν κάτι ως θα γράφαμε Β<Λ (< = ΑΑ).

Αν η λέξη που πάμε να γράψουμε αρχίζει από φωνήεν, αρχίζουμε τη γραφή της λέξης με το γράμμα άλεφ , άσχετα με το τι φωνήεν έχουμε εκεί (αν έχουμε αρχάριο μαθητή, βάζουμε και πάνω από το άλεφ και το σημείο του συγκεκριμένου φωνήεντος) και ακολούθως γράφουμε τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα της λέξης, αν έχει. Για παράδειγμα η λέξη ΑΜΥΝΑ θα γραφόταν κάπως έτσι <ΜΝ (< = α) και η λέξη ΙΣΑΑΚ = <Σ<Κ (<= α & αα)

Σημειώνεται ότι:

1) Το γράμμα άλεφ δεν είναι όπως το ελληνικό άλφα. Το γράμμα αυτό μπαίνει αφενός στην αρχή κάθε λέξης που αρχίζει από φωνήεν, άσχετα με το τι φωνήεν έχουμε εκεί, για να δείξουνε ακριβώς αυτό (εκεί παίρνει κανονικά και σημείο, ανάλογα με το τι φωνήεν έχουμε) και αφετέρου μέσα στη λέξη όπου έχουμε δυο αα, όπως π.χ. στη λέξη: Ισ-αά-κ. Το γράμμα γιοντ δεν είναι όπως το ελληνικό ιώτα. Το γράμμα αυτό μπαίνει μόνο μέσα στις λέξεις και όπου έχουμε δυο ιι ή δυο εε (ταν δηλώνει εε παίρνει κανονικά και σημείο), όπως π.χ. στις λέξεις: δ-ιί-σταμαι, ν-έε-ς. Το γράμμα αϋγιν δεν είναι όπως το ελληνικό ου ή ο. Το γράμμα αυτό μπαίνει μόνο μέσα στις λέξεις και όπου έχουμε δυο ουου ή δυο οο, όπως π.χ. στη λέξη: πρ-οο-ρίζω.

2) Επειδή στη φοινικική και στην ελληνική γραφή τα γράμματα είναι περιγράμματα και όχι αυτούσιες εικόνες όντων, όπως είναι στην αιγυπτιακή γραφή ή σφήνες, όπως είναι στη σφηνοειδή γραφή ή περίπλοκα σχήματα όπως είναι στη γραμμική γραφή, γι αυτό και σε κάποιους δίδεται η εντύπωση ότι η ελληνική γραφή είναι όμοια με τη φοινικική ή ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο από τους Φοίνικες και το αντίθετο, ενώ δεν είναι έτσι. Ομοίως, επειδή η φοινικική γραφή δεν κολλούνε τα γράμματα των συμφώνων, όπως γίνεται στην αραβική γραφή, γι αυτό και δίδεται η εντύπωση ότι η φοινικική δεν έχει σχέση με την αραβική, αλλά με την ελληνική, ενώ δεν είναι το αντίθετο. Η αραβική και η φοινικική έχουν τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό γαρφής

3) Σύμφωνα με κάποιους, επειδή οι πρότυπες λέξεις: άλφα, βήτα, γάμα... του ελληνικού αλφάβητου είναι άκλιτες, άρα οι λέξεις αυτές και το αλφάβητο είναι σίγουρα μη ελληνικά. Όμως αυτό είναι λάθος, γιατί στην ελληνική πολλές ομάδες λέξεων δεν κλίνονται όπως οι προθέσεις, τα επιρρήματα, οι σύνδεσμοι, τα αριθμητικά κ.α. Και επειδή οι λέξεις – γράμματα: ά-λφα, β-ήτα, γ-άμα…. είναι και αριθμητικά στοιχεία ή χρησιμοποιούνται και ως αριθμοί (ά-λφα = ένα, β-ήτα = δύο, … ), γι αυτό και οι λέξεις αυτές είναι άκλιτες, όπως και οι αριθμοί ένα, δύο, τρεις….. Σύμφωνα με κάποιους άλλους, επειδή η λέξη «άλφα» δεν σημαίνει τίποτα στην ελληνική γλώσσα και επειδή στη σημιτική η ίδια λέξη σημαίνει ταύρος, άρα το αλφάβητο είναι σημιτικής καταγωγής. Αυτό είναι λάθος, γιατί η λέξη άλφα είναι ελληνικότατη. Απλώς δεν είναι σημερινή, αλλά παμπάλαια. Είναι ίδιας ετυμολογίας με τα: αλέ(υ)ω ή αλέ(θ)ω > αλείφω…. = περιστρέφω (άλφα = γράμμα που γράφεται περιστροφικά, όπως η άλως) απ’ όπου και: άλφιτα, Αλφειός, αλοιφή, αλώνι.

4) Τα γράμματα άλεφ, γιοντ και αϋγιν λέγονται στις σημιτικές γαρφές εκτός από μακρά και δίχρονα, επειδή αυτά με ή χωρίς ενδεικτικό σημάδι παριστάνουν – προφέρονται άλλοτε ως δυο αα, ιι, οο/ουου) και άλλοτε ως ένα: α, ι/ε, ο/ου. Δηλαδή είναι κάτι (όχι όμως το ίδιο) όπως τα ελληνικά αι & αϊ, οι & οϊ…

5) Επειδή στη φοινικική γραφή, όπως και όλες οι αρχαίες σημιτικές και αιγυπτιακές γραφές (αραμαϊκή, ιερατική, δημοτική αιγυπτιακή κ.α.) παραλείπεται η τοποθέτηση των σημαδιών για τα βραχέα φωνήεντα, σήμερα, αν και γνωρίζουμε το αλφάβητο της γραφής αυτής, δεν μπορούμε να δούμε πώς ακριβώς προφέρονταν οι λέξεις που βλέπουμε να είναι γραμμένες στις αρχαίες φοινικικές επιγραφές. Αυτό και επειδή δεν έχουμε ακούσει την προφορά των λέξεων αυτών, ώστε να εικάσουμε ποια φωνήεντα έχει η κάθε μια γραπτή λέξη.

6) Επειδή ο Ηρόδοτος είπε ότι πιθανόν (λέει πιθανόν, ως υπολογίζω και όχι σίγουρα ) οι Έλληνες να χρησιμοποιούσαν αρχικά το φοινικικό αλφάβητο και όταν άλλαξε η γλώσσα τους το μετέτρεψαν, για να προσαρμοστεί στην ελληνική γλώσσα, τα σημερινά σχολικά βιβλία λένε ότι, ενώ από τη μια οι Έλληνες πρόσθεσαν στο φοινικικό αλφάβητο γράμματα για τους νέους φθόγγους που προέκυψαν στη γλώσσα τους, από την άλλη δεν αφαίρεσαν τότε τα γράμματα που συνέπεσαν με την προφορά άλλων γραμμάτων και έτσι σήμερα στην ελληνική γραφή υπάρχουν γράμματα που ενώ έχουν την αυτή προφορά με άλλα, όπως τα Ω & Ο, Υ & Ι & Η…, παραμένουν στη γραφή των λέξεων από συνήθεια. Ωστόσο αυτό είναι ανοησία γιατί, αν ήταν έτσι, τότε τα γράμματα που συνέπεσαν στην προφορά στην ελληνική γραφή, δηλαδή ένα από τα Ο & Ω, Υ & Η & Ι, θα έπρεπε να υπάρχουν και στο φοινικικό αλφάβητο, ενώ εκεί δεν υπάρχει κανένα από αυτά, και συνάμα τα γράμματα αυτά θα έπρεπε να βρίσκονται – μπαίνουν τυχαία στις λέξεις και όχι με κανόνες.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1) Οι διαφορετικοί φθόγγοι δεν είναι 25, οι: α, ε, ου, ι, ο, κ, γ, χ, π, β, φ, τ, δ, θ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ, μπ, γκ, ντ, τσ. Τζ, όπως λέγεται αλλά είκοσι ( 20), οι εξής: α, ε, ο, ου, ι, τ, δ, θ, π, β, φ, κ, γ, χ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ.

2) Σε όλες τις γλώσσες, αρχαίες και νέες, οι φθόγγοι σύμφωνα είναι επακριβώς δεκαπέντε, οι εξής: μ, ν, ρ, λ, σ, ζ, κ, γ, χ, τ, δ, θ, π, β, φ. Τα γράμματα b, d, g, z, j που υπάρχουν στο λατινικό αλφάβητο ή παρόμοια σε άλλα αλφάβητα είναι γράμματα όχι για φθόγγους σύμφωνα, αλλά για συμπλέγματα συμφώνων, κάτι όπως και τα κς(ξ), πς(ψ) της ελληνικής γραφής, και τα οποία στην ελληνική προτιμήθηκε να γράφονται αναλυτικά με τα ανάλογα γράμματα των συμφώνων που αποτελούνται, δηλαδή τα: ΜΠ(μπ), ΝΤ(ντ), ΓΚ(γκ), ΤΣ(τσ), ΤΖ(τζ). Η μόνη διαφορά που έχουν τα συμπλέγματα αυτά από τα άλλα συμπλέγματα (και το οποίο είναι αιτία να φαίνονται ως φθόγγοι, ενώ δεν είναι) είναι το ότι αυτά περιέχουν ένα από τα λεπτά και στιγμιαία γράμματα κ, π, τ. Στο λατινικό σύστημα γραφής και για λόγους ετυμολογίας, τα συμπλέγματα mp = b, nc = g, nt = d γράφονται και μονόψηφα και δίψηφα. Στη σύνθεση χρησιμοποιούνται τα mp, nt, nc: in-perium > imperium, in-commodus, ιn-tendo ... . και στις άλλες περιπτώσεις τα , d, g: bοba, grammar, dum .. Kάτι όπως στην ελληνική με τα κς, πς και τα ξ, ψ: εκ-στρατεία & ξηρά, ψάρι… καθώς και τα γγ, γχ, γχ: συν-κάτοικος > συγκάτοικος, συνγενής > συγγενής, συνχαίρω > συγχαίρω… Στην ελληνική γράφουμε και στις δυο περιπτώσεις αναλυτικά με τα: μπ, ντ, γκ, π.χ. μπόμπα, συμπαθής..

3) Σε όλες τις γλώσσες, αρχαίες και νέες, οι φθόγγοι φωνήεντα είναι επακριβώς πέντε, οι εξής: α, ε, ο, ου, ι. Ωστόσο:

α) Στην ελληνική γλώσσα οι φθόγγοι φωνήεντα φαίνονται περισσότεροι, επειδή στην ελληνική γραφή από τη μια υπάρχουν τα ομόφωνα γράμματα για τα φωνήεντα: Ο & Ω, Η & Υ & Ι … και από την άλλη κάποια από τα γράμματα των φωνηέντων γράφονται δίψηφα, πρβλ π.χ.: Ο + Υ = ΟΥ(ου), Ε+ Ι = ΕΙ(ει)….: ποίου = «πίu», λείπεις = «λίπις»… Τα ομόφωνα γράμματα για τα φωνήεντα υπάρχουν στην ελληνική γραφή όχι γιατί παλιά είχαμε μακρά και βραχέα φωνήεντα ή πιο πολλούς φθόγγους φωνήεντα απ΄ό,τι έχουμε σήμερα, όπως λέγεται, αλλά για ετυμολογικούς λόγους. Για υπόδειξη του μέρους λόγου ή του τύπου, καθώς και της ρίζας ή της πρωτότυπης λέξη μιας παράγωγης, ώστε ο αναγνώστης να έχει βοήθεια και στην κατανόηση των γραπτών λέξεων και διάκριση των ομοήχων, πρβλ π.χ. : κρίνω, κριτής > κριτικός (με –ι) & Κρήτη > Κρητικός (με η), λείπει & λύπη & λίπη, καλή & καλοί & καλεί…

β) Στις ινδικές, σημιτικές και άλλες γλώσσες τα φωνήεντα φαίνονται διαφορετικά από ό,τι στην ελληνική και πιο πολλά από πέντε, επειδή στις γραφές τους υπάρχουν από τη μια γράμματα για τα μακρά φωνήεντα (για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο δυο αα, ιι, εε…, όπως στις λέξεις: Ισαάκ, πλέετε, διίσταμαι…, ) και από την άλλη γράμματα ή σημεία (αν έχουμε σημεία τα βάζουμε πάνω ή κάτω από τα σύμφωνα) για τα βραχέα φωνήεντα (για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο ένα: α, ε, ο, ου, ι. όπως στις λέξεις: σαλήμ, καλός…).

Στη βυζαντινή μουσική και στους αλεξανδρινούς γραμματικούς, γράμμα που έχει πάνω από αυτό την παύλα (το σημάδι -) σημαίνει, είναι ένδειξη ότι το γράμμα αυτό έχει μακρά προφορά και γράμμα που έχει την βραχεία (το σημάδι υ) σημαίνει βραχεία προφορά.

γ) Τα γράμματα «alef, ayin, yiod» είναι άσχετα με τα ελληνικά άλφα, όμικρο ύψιλο ου, ιώτα, αφού τα πρώτα χωρίς σημάδι παραστούν μακρό φωνήεν, δηλαδή δυο: αα, ουου, ιι και με ανάλογο σημάδι βραχύ (ένα) ένα: α, ου, ι. Κάτι για το οποίο είναι η αιτία που τα γράμματα αυτά λέγονται και μακρά και δίχρονα φωνήεντα και κάτι που δεν ισχύει στην ελληνική, αφού τα ελληνικά: άλφα(α), ιώτα(ι), όμικρον ύψιλον (ου) παριστούν πάντα ένα: α, ι, ου

4) Επειδή η παραγωγή και η κλίση των λέξεων στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες δεν γίνεται με την πρόσθεση και εναλλαγή φωνηέντων, πρβλ π.χ. Αβραάμ, Ισαάκ, Μωχάμεθ = Μωάμεθ, Ιοχάναν = Ιωάννης ..., όπως γίνεται στην ελληνική, πρβλ π.χ. γελ-άω, γελ-άει, γελ(α)-ούμε… ήλ-ιος, ήλ-ιου, ήλ-ιοι.., γι αυτό και στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες οι λέξεις αποτελούνται από πολλά σύμφωνα και λίγα φωνήεντα και ω εκ τούτου η γραφή τους στηρίζεται στα σύμφωνα ή και να μη γραφτούν τα φωνήεντα των λέξεων στη γραφή εννοούνται από πείρας, κάτι ως γίνεται με την παράλειψη του τονικού σημαδιού στην ελληνική, όταν γράφουμε με κεφαλαία γράμματα.

5) Στις σημιτικές και αιγυπτιακές γραφές οι φθόγγοι σύμφωνα και τα γράμματα τους είναι εύκολη υπόθεση ή είναι κάτι ως στην ελληνική. Αντίθετα για τα φωνήεντα γίνεται χαμός. Σε κανένα βιβλίο δεν πρόκειται να βρεις πόσα ακριβώς είναι αυτά και πως ακριβώς προφέρονται ή παρίστανται στην γραφή, αν και οι φθόγγοι φωνήεντα είναι μόλις 5. Στην ελληνική γραφή, όταν έχουμε ένα φθόγγο φωνήεν, γράφουμε μια φορά το ανάλογο γράμμα του, π.χ. Α. Όταν έχουμε δυο φορές τον ίδιο φθόγγο φωνήεν, γράφουμε το ίδιο γράμμα δυο φορές, π.χ. ΑΑ. Όταν έχουμε τονιζόμενο φωνήεν απλώς βάζουμε πάνω από το γράμμα του το τονικό σημάδι, π.χ. Αβραάμ ή ΑΒΡΑΑ’Μ. Στις άλλες γραφές δεν γίνεται το ίδιο πράγμα. Εκεί υπάρχουν γράμματα για τα μακρά φωνήεντα (= για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο δυο αα, ιι, εε…, όπως στις λέξεις: Ισαάκ, πλέετε, διίσταμαι…) και γράμματα ή σημάδια για τα βραχέα φωνήεντα (= για τις περιπτώσεις που έχουμε ένα φωνήεν μετά από σύμφωνο, άτονο ή τονισμένο: ά, α, ε, έ, ού, ου, ι, ί, ο, ό) που μπαίνουν πάνω ή κάτω ή μέσα στα σύμφωνα.

Β. Τα ελληνικά γράμματα δεν παριστούν μόνο φθόγγους, αλλά και άλλα νοήματα.

1. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων της αιγυπτιακής γραφής (ιερογλυφικών – ιερατικής), βλέπομε ότι τα αυτά είναι εικόνες και τα ονόματα κάποιων συγκεκριμένων ζώων και πραγμάτων, όπως π.χ. το όνομα και η εικόνα λιονταριού για το φθόγγο λ. Ομοίως έγινε και για τα υπόλοιπα γράμματα: m = κουκουβάγια, f = φίδι, D = χέρι…. (βλέπε πίνακα αιγυπτιακών ιερογλυφικών). Κάτι που είναι και η αιτία να νομίζουν πολλοί ότι η γραφή αυτή είναι ιδεογραφία, ενώ δεν είναι. Απλώς εδώ αντί να βάλουν π.χ. μια συγκεκριμένη γραμμή, όπως έγινε στη γραμμική ή μια σφήνα όπως έγινε στη σφηνοειδή για το φθόγγο σύμφωνο Λ έχουν βάλει το ιδεόγραμμα του λιονταριού και αυτό επειδή ως λέξη το όνομά του αρχίζει από το φθόγγο Λ κ.τ.λ. Στην καλούμενη αιγυπτιακή δημοτική γραφή παραμένει ο ίδιος μηχανισμός γραφής, όμως τα γράμματα και τα σημεία τώρα δεν είναι πιστές εικόνες που υπήρχαν πριν στην αιγυπτιακή ιερογλυφική, αλλά το απλουστευμένο περίγραμμα τους.

2. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων των φοινικικών γραφών ( φοινικικής, αραμαικής, εβραϊκής κ.τ.λ.) βλέπουμε ότι αυτά είναι εικόνες, όχι όμως πιστές, αλλά στο περίγραμμά του, ζώων ή πραγμάτων και συγκεκριμένα αυτών που λένε οι ονομασίες τους στο φοινικικό αλφάβητο, δηλαδή οι λέξεις: alef = κεφαλή βοδιού, beth = οικία, gimel = καμήλα, daleth = θύρα he = άγνωστο, βαβ = καρφί, ζαγιν = όπλο, χεθ = περίβολος, tεθ = φράκτης, ιοντ = χείρα, καφ = παλάμη, lαμεντ = βούκεντρο (μαστίγιο), mεμ = ύδωρ, νουν = ιχθύς ή φίδι, σαμεξ = άγνωστο, αγιν = μάτι, πε = στόμα, σαδε = άγνωστο, κοφ = άγνωστο, ρες = κεφάλι, σιμ = δόντι, ταβ = σημείο

Επομένως οι Φοίνικες, αν και έχουν ίδιο μηχανισμό γραφής με του Αιγυπτίους, χρησιμοποιούν διαφορετικά γράμματα από ό,τι οι Αιγύπτιοι. Απλώς και στις δυο γραφές τα γράμματα προέρχονται από ιδεογράμματα.

3. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων των ελληνικών γραφών βλέπουμε ότι αυτά εκεί δεν είναι εικόνες και ονόματα όντων, όπως στην αιγυπτιακή και φοινικική γραφή, αλλά έχουν σχήμα ανάλογο, κατά προσέγγιση, με τα στοματικά όργανα προφοράς τους και συνάμα ονομάζονται με λέξεις που αφενός ο πρώτος φθόγγος τους ν’ αρχίζει από το φθόγγο που παριστούν και αφετέρου η ετυμολογία τους να φανερώνει τον τρόπο προφοράς ή τον τρόπο γραφής τους. Παρέβαλε π.χ. το γράμμα «Λ-άβδα = ο φθόγγος Λ(λ) και το γράμμα που γράφεται ως η λαβ(ί)δα > Λάβδα, από το λάβε, λαμβάνω. Παρέβαλε ομοίως ότι το γράμμα Λ(λ) υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει η γλώσσα να ανασηκωθεί και να ακουμπήσει τον ουρανίσκο εσωστρεφώς, όπως δείχνει το σχήμα του Λ(λ). Κάντε το και θα δείτε ότι ο φθόγγος αυτός θα βγει άνετα. Παρέβαλε ομοίως:Το γράμμα β υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει τα χείλη να κλείσουν εσωστρεφώς και το στόμα να γεμίσει αέρα. Κάντε το και θα το διαπιστώσετε αμέσως. Το γράμμα ο υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα και ο φάρυγγας να πάρει αυτή τη μορφή, δηλαδή να ανοίξουν και γίνουν σαν οπή, σωλήνας. Το γράμμα τ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει η γλώσσα να ανασηκωθεί κάθετα και να ακουμπήσει στον ουρανίσκο Το γράμμα δ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα να φουσκώσει και η γλώσσα να ανασηκωθεί και να ακουμπήσει στον ουρανίσκο εξωστρεφώς, δηλαδή να πηγαίνει προς τα δόντια. Το γράμμα Θ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα να γίνει σωλήνας (στρογγυλοποιηθεί), να γίνει ως το Ο και η γλώσσα να ξεπροβάλει από το στόμα – δόντια ως δείχνει το σχήμα Θ. Το γράμμα γ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει ο φάρυγγας – λαιμός να σφίξουν και να ανοίξουν το στόμα- χείλη. Ομοίως τα λοιπά.

Εκτός όμως από αυτά, τα ελληνικά γράμματα υποδεικνύουν επιπλέον και άλλα νοήματα, τα εξής, κάτι που δεν ισχύει στη φοινικική γραφή:

α) Τα μικρά γράμματα: α, β, γ… δεν είναι για απλοποίηση («επισεσυρμένη γραφή») της γραφής, όπως λέγεται, αλλά επινοήθηκαν για να υποδείχνουν στον αναγνώστη ότι η λέξη που αρχίζει από τέτοιο γράμμα δεν εκφράζει κύριο πρόσωπο, αλλά κοινό, π.Χ.: νίκη & Νίκη, κριτικός & Κρητικός, αγαθή & Αγαθή…

β) Τα γράμματα Η(η), Ω(ω), Υ(υ) δεν είναι γράμματα που παρίσταναν αρχαίους φθόγγους που σήμερα συνέπεσαν με τους Ι, Ο, όπως λέει ο Έρασμος, αλλά γράμματα που προέκυψαν από παραποίηση του σχήματος των Ι(ι), Ο(ο), με σκοπό να δημιουργηθούν τα ομόφωνα γράμματα: Ο(ο) & Ω(ω), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι) & ΟΙ(οι)… με τα οποία να γίνεται στη γραφή υπόδειξη του μέρους ή του τύπου κ.τ.λ. των λέξεων (γράφοντας π.χ. τα θηλυκά με –η, τα ουδέτερα με –ι κ.τ.λ.) και έτσι να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση των λέξεων και διάκριση των ομοήχων, πρβλ π.χ.: κουτί & κουτή & κουτοί, λύρα & λίρα.

γ) Τα κεφαλαία γράμματα: Α, Β, Γ… δεν είναι τα κανονικά γράμματα του αλφάβητου, όπως λέγεται, αλλά γράμματα ομόφωνα που επινοήθηκαν (Τα κεφαλαία γράμματα είναι γράμματα μεγαλύτερου και πιο καλλιτεχνικού σχήματος από τα μικρά), για να υποβοηθούν τον αναγνώστη στη διάκριση των κυρίων ονομάτων από τα κοινά και τις κοινές λέξεις, π.χ. νίκη & Νίκη, κόκκινος & κ. Κόκκινος… , καθώς και στη διάκριση των προτάσεων μεταξύ τους.

Γ. Τα ελληνικά γράμματα έχουν διαφορετικό ρυθμό (αντιστοιχία φθόγγων – γραμμάτων) και διαφορετικές πρότυπες (αλφαβητικές) λέξεις

Τα φοινικικά γράμματα και πρότυπες λέξεις: «αλεφ, αϊγιν, γιοντ», όπως είδαμε πιο πριν, είναι για τα μακρά φωνήεντα: αα, ουου, ιι, ενώ τα ελληνικά: άλφα, όμικρον, ιώτα… για τους απλούς φθόγγους α, ο, ι. Ομοίως τα φοινικικά: μπέθ, γκίμελ, ντάλεθ δεν είναι όπως τα ελληνικά β, δ, γ, αλλά όπως τα λατινικά: b, d, g, δηλαδή είναι συντομογραφικά συμφωνικών συμπλεγμάτων που στην ελληνική γράφοντα αναλυτικά, δηλαδή μπ, γκ, ντ , άρα τα γράμματα αυτά δεν έχουν σχέση με το ελληνικό αλφάβητο. Ομοίως τα ελληνικά γράμματα δ-έλτα, γ-άμα δεν υπάρχουν στο φοινικικό αλφάβητο. Έπειτα άλλο π.χ. η πρότυπη φοινικική λέξη gimel (σαν λέξη = η καμήλα και σαν γράμμα = το σύμπλεγμα γκ) και άλλο το η πρότυπη ελληνική λέξη γάμα (σαν λέξη = το γαμψό και σαν γράμμα ο φθόγγος γ). Ομοίως άλλο το φοινικικό H-eth ("χέθ") = ο φθόγγος χ (= λατινικά h ήCh), άρα γράμμα σύμφωνο και άλλο το ελληνικό "’Η-τα" = ο φθόγγος [ι], άρα γράμμα φωνήεν (H = ομόφωνο των Υ, Ι, ΟΙ, ΕΙ..). Το αυτό για τα μπέθ, ντάλεθ….

Οι φοινικικές πρότυπες λέξεις alef, beth, gimel, daleth, he, βαβ, ζαγιν, χεθ, τεθ, ιοντ, καφ, λαμεντ, μεμ, νουν, σαμεξ, αγιν, πε, σαδε, κοφ, ρες, σιμ, ταβ δεν είναι ίδιες με τις ελληνικές άλφα, βήτα, γάμα, δέλτα, έψιλον… Απλώς φαίνονται να μοιάζουν, επειδή και οι μεν και οι δε αρχίζουν από τον ίδιο φθόγγο, πρβλ: μεμ – μι, ρες – ρω… Στο φοινικικό αλφάβητο οι πρότυπες λέξεις είναι λέξεις της φοινικικής γλώσσας που αρχίζουν από το φθόγγο αυτό και στο ελληνικό (σήμερα) είναι ο φθόγγος που παριστά το γράμμα συν μια κατάληξη (συνήθως το –ι ή το -τα), ώστε να γίνει ο φθόγγος αυτός λέξη, πλην μερικών περιπτώσεων που έχουμε κανονικές λέξεις, πρβλ:

μ-ι, ν-ι, ξ-ι, π-ι, φ-ι, χ-ι, ψ-ι, ρ-ο, β-ήτα, ζ-ήτα, ή-τα, θ-ήτα, ι-ώτα,

έ-ψιλον, ύ-ψιλον, ό-μικρον, ω-μέγα,

γ-άμα (γαμ-σό), δ-έλτα (δελτίον), κ-άπα (καπάκι), λ-άβδα (λαβίδα – λάβδα,

σίγμα (σίγημα), ταφ (τάφος, τάφειο σήμα = ο σταυρός), ά-λφα (άλφιτα, Αλφειός)

Και δεν θα ήταν ποτέ λογικό οι πρότυπες ελληνικές αλφαβητικές λέξεις να είναι ίδιες με τις φοινικικές ή άλλου αλφάβητου, γιατί τότε πώς θα ήταν δυνατόν να τις εννοήσουν οι Έλληνες; Το κάθε αλφάβητο έχει δικές του πρότυπες λέξεις και οι λέξεις αυτές είναι κάποιες λέξεις της γλώσσας αυτής ή λεξοποίηση των φθόγγων (= ο φθόγγος μαζί με ένα φωνήεν ή με μια γνωστή συλλαβή) στα πρότυπα της γλώσσας του. Παρέβαλε και στα άλλα αλφάβητα:

λατινικό: α= (a), μπε=(b), σε= ©, ντε= (d), ε=(e), έφ= (f)...,

αγγλικό: εϊ= (a), μπι= (b), σι= ©, ντι= (d), ι=(e) εφ=(f),..

Σημειώνεται, επίσης, ότι:

α) Τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου, αλλά και των άλλων αλφαβήτων λέγονται με λέξεις, δηλαδή τις άλφα, βήτα…, όχι γιατί τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου προήλθαν από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά ή από τα τυποποιημένα ιερογλυφικά της φοινικικής ή της γραμμικής γραφής και κρατούν τις ονομασίες που είχαν ή σήμαιναν εκεί, αλλά γιατί τα σύμφωνα δεν είναι δυνατόν ποτέ να τα προφέρουμε από μόνα τους, αλλά πάντα μαζί με ένα φωνήεν – απ’ όπου και σύμφωνα. Δηλαδή επειδή δεν μπορούμε να πούμε από μόνο του β, γ, δ… λέμε β-ήτα, γ-άμα, δ-έλτα… Το αυτό συμβαίνει, φυσικά, και με όλα τα αλφάβητα. Τώρα στο ελληνικό αλφάβητο οι λέξεις που επιλέχθηκαν να ονομαστούν τα γράμματα δεν είναι κάποιες τυχαίες λέξεις (όπως έγινε σε άλλα αλφάβητα: σφηνοειδή γραφή κ.α.) ή κάποιες λέξεις από την αρχαία αιγυπτιακή ή φοινικική γραφή (όπως έκανε η ιερατική συλλαβική γραφή, βλέπε πιο κάτω, κάτι που κάποιοι νόμισαν ότι ίσχυσε και στην ελληνική), αλλά ελληνικές και τέτοιας επιλογής-κατασκευής που αφενός το κάθε ένα από αυτά ν’ αρχίζει από το φθόγγο που αντιπροσωπεύει (ώστε να υποδείχνει καθαρά το πώς ακριβώς προφέρεται το γράμμα ή το ποιος ακριβώς είναι ο φθόγγος που παριστάνει, π.χ.: Ά-λφα = ο φθόγγος [α], Λ-άβδα = ο φθόγγος [λ],...) και αφετέρου να είναι δηλωτικά του τρόπου εκφώνησης ή του σχήματός τους, (κάτι όμως που καταστρατηγήθηκε στο χρόνο), πρβλ π.χ. λ-άβδα = το γράμμα που γράφεται ως η λαβ(ί)δα, σίγμα + σίγ(η)μα, όμμα μικρό > όμικρο = το γράμα ως μικρό ομάτιον > μάτι...

β) Μόλις ένας Έλληνας αντικρίσει μια αρχαία ελληνική γραφή, αμέσως διαβάζει τα γράμματά της, άσχετα αν δεν την καταλαβαίνει, επειδή η γλώσσα έχει αλλάξει στο μεταξύ. Αντίθετα, αν δει μια φοινικική επιγραφή, δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, γιατί εκεί αφενός τα γράμματα έχουν διαφορετικό σχήμα και αφετέρου εκεί γράφονται μόνο τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα, όπως προαναφέραμε.



ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Κατόπιν όλων των ως άνω, το ελληνικό αλφάβητο - σύστημα γραφής δεν είναι δημιούργημα ούτε των φοινίκων ούτε της στιγμής, αλλά μια διαχρονική εφεύρεση των ανθρώπων των ελληνικών γραμμάτων. Πρώτα εφευρέθηκαν τα γράμματα των φθόγγων, μετά κάποια ομόφωνα για διάκριση ομοήχων λέξεων, μετά τα κεφαλαία και μικρά γράμματα για διάκριση των προτάσεων και των κυρίων ονομάτων κ.τ.λ.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΕ ΨΕΜΑΤΑ Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ

Σύμφωνα με το βιογράφο και φιλόσοφο Πλούταρχο, 50 - 120 μ.Χ., στο έργο του «ΗΘΙΚΑ, Περί της Ηροδότου κακοηθείας», ο Ηρόδοτος ήταν μεν πάρα πολύ καλός συγγραφέας, όμως έγραψε πολλά ανακριβή πράγματα, όπως ότι ο Ηρακλής, η Ιώ, οι Γεφυραίοι με τον Αριστογείτονα κ.α. ήταν Φοίνικες ή Αιγύπτιοι και όχι Έλληνες, κάτι για το οποίο ο Πλούταρχος δε συμφωνούσε.

«τον γαρ ΄Επαφον και την Ιώ και τον Ιασον και τον Αργον ολως αφηκε, φιλοτιμούμενος μη μόνο αλλους Ηρακλεις Αιγυπτίους και Φοίνικας αποφαίνειν, αλλά και τούτον τον Ηρακλή, ον αυτός τρίτον γεγονέναι φησίν, ε[ις βαρβάρους αποξενωσαι της Ελλάδος,.... (Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 857, 14 F)

«Αριστογείτονα μέντοι ουκέτι κύκλω και κακώς, αλλ΄αντικρυς δι`α πυλων εις Φοινίκην εξελαύνει, Γεφυραιον γεγονέναι λέγων ανέκαθεν΄ τους δε Γεφυραίους ουκ απ΄ Ευβοίας ουδ΄ Ερετριεις, ώσπερ οιονται τινες, αλλά Φοίνικας είναι φησιν, αυτός ούτω πεπυσμένος».... (Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 860, 23, F)

Και η αιτία για την οποία ο Ηρόδοτος έγραψε ότι ο Αριστογείτονας (ο ήρωας της Δημοκρατίας) και οι Καδμείοι - Κάδμος (ο ιδρυτής και βασιλιάς της Θήβας) ήταν Φοίνικες και όχι Έλληνες είναι, σύμφωνα με τον Πλούταρχο το ότι ο Ηρόδοτος είχε ζητήσει χρήματα από τους Θηβαίους, για να τους εκθειάζει, και κείνοι δεν του έδωσαν και συνάμα, γιατί οι Θηβαίοι και Ερετριείς είχαν μηδίσει ή δε φέρθηκαν όπως έπρεπε στη μάχη των Θερμοπυλών (κάτι για το οποίο και ο Πλούταρχος δε συμφωνούσε, δικαιολογούσε όμως την αιτία που το έκαναν) και μ’ αυτό τρόπο ο Ηρόδοτος τους εκδικούνταν.

<<Αριστοφάνους δε του Βοιωτού γράψαντος ότι χρήματα μεν αιτήσας ουκ {έλαβε παρά Θηβαίων....>> (864, 31 d)

<<Τους δε Θηβαίους πρώτον μεν φησι «μετά των Ελλήνων εόντας μάχεσθαι υπ’ ανάγκης εχόμενους»… αποσχισθέντες οι Θηβαίοι χείρας τε προέτειναν και ήσον των βαρβάρων, λέγοντες τον αληθέστατον των λόγων, ως μήδισαν και γη και ύδωρ έδοσαν βασιλεί, υπό δ’ ανάγκης εχόμενοι εις Θερμοπύλας>>….

<<Ειτ΄ ου δήλος εστιν ιδιαν τινά προς Θηβαίους έχων οργήν και δυσμένειαν, υφ’ ης ου μόνο διέβαλε ψευδώς και αδίκως την πόλιν, αλλ ουδέ του πιθανού της διαβολής εφρόντισεν, ουδ όπως αυτός εαυτω τα αναντια λέγων παρ’ ολίγους ανθρώπους ου φανειται συνειδώς;>> (865, β)

Και έχει δίκιο ο Πλούταρχος να λέει αυτά που λέει (μπορεί να μην έχει δίκιο για το ότι ο Ηρόδοτος χρηματιζόταν, όμως έχει δίκιο για τα άλλα), γιατί:

1) Κανένας άλλος αρχαίος συγγραφέας δεν επιβεβαιώνει τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου ή το ότι οι Φοίνικες ανακάλυψαν τα γράμματα κ.τ.λ.

2) Όλοι οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς (Ευριπίδης, Αισχύλος κ.α.), όπως θα δούμε πιο κάτω, λένε ότι οι Θηβαίοι ή Καδμείοι είναι Δαναοί ή Αργείοι ή Έλληνες.

3) Ο Αριστοτέλης ("Αθηναίων Πολιτεία" , Κεφ. S') λέει ότι οι φονιάδες του τύραννου Ιππάρχου δεν ήταν οι Γεφυραίοι, όπως λέει ο Ηρόδοτος, αλλά οι αδελφοί Αρμόδιος και Αριστογείτονας στο κίνημα των δημοκρατικών. Συγκεκριμένα για το θέμα αυτό ο Αριστοτέλης μας λέει τα εξής: «Ο Πεισίστρατος, ένας δίγαμος στρατηγός που κατέλαβε δια των όπλων την εξουσία των Αθηνών, όταν πέθανε πήραν την εξουσία οι γιοι του, ο Ιππίας και ο Ίππαρχος (από νόμιμο γάμο του Πεισίστρατου) και ο Ιοφών και ο Ηγησίστρατος ή Θεσσαλός ( από παράνομο γάμο). Οι αδελφοί αυτοί, και ως πάντα μας λέει ο Αριστοτέλης, πέρα του ότι ήσαν τύραννοι (αντιδημοκρατικοί ή χουντικοί λέμε σήμερα) ήσαν και ανήθικοι. Ο Ίππαρχος έρεπε σε παιδικούς έρωτες (δηλ. ήταν παιδεραστής ως θα λέγαμε σήμερα) και ο Ηγησίστρατος ήταν ψεύτης, υβριστής και ομοφυλόφιλος που αγάπησε ερωτικά ("ερασθείς") τον Αρμόδιο. Μάλιστα επειδή ο Αρμόδιος δεν ανταποκρινόταν στις ανώμαλες ορέξεις του Ηγησίστρατου, ο τελευταίος δε συγκρατούσε την οργή του, αλλά και κατά τα άλλα δείκνυε προσβλητική στάση κατά του πρώτου. Τον αποκάλεσε και δημοσίως μαλάκα ("λοιδορήσας τι τον Αρμόδιον ως μαλακόν όντα" ) και εμπόδισε την αδελφή του στο να πάει στη γιορτή των Παναθηναίων ως κανηφόρος παρθένος. Όλα αυτά εξόργισαν τα αδέλφια Αριστογείτονα και Αρμόδιο και τους φίλους τους, με συνέπεια να λάβουν μέρος στο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών εναντίον των τυράννων την ημέρα της πομπής (λιτανείας) των Παναθηναίων. Ωστόσο οι δημοκρατικοί πραξικοπηματίες παρατηρώντας στην πομπή τον τύραννο Ιππία να συνομιλεί στην Ακρόπολη φιλικά με έναν δημοκρατικό πραξικοπηματία (φίλο του Αριστογείτονα), νόμισαν ότι αυτός τους πρόδιδε και θέλοντας να κάνει κάτι ο Αρμόδιος πριν συλληφθεί, πρόλαβε και φόνευσε τον Ίππαρχο στο Λεωκόριον, βλάπτοντας έτσι το όλο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών. Στη συνέχεια από τα δυο αδέλφια φονεύθηκε επιτόπου ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας κλείστηκε στη φυλακή, όπου αργότερα το φόνευσε και αυτόν ο Ιππίας,... Ακολούθως, και ως πάντα λέει ο Αριστοτέλης, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, θεσμοθετήθηκε ο εκάστοτε πολέμαρχος να διοργανώνει επιτάφιους αγώνες προς τιμή των πεσόντων στις μάχες και να κάνει επιμνημόσυνες τελετές για τον Αρμόδιο και Αριστογείτονα.

(«.....διατίθησι δ' αγώνα τον επιτάφιον, και τοις τελευτηκόσιν εν τω πολέμω και Αρμόδιω και Αριστογείτονι εναγίσματα ποιει» ) (Αθηναίων Πολιτεία, Κεφ. ΚΑ' "Οι εννέα άρχοντες).

Τα λεγόμενα του Αριστοτέλη επιβεβαιώνονται σαφώς και από τους άλλους αρχαίους συγγραφείς (Αισχύλο, Ευριπίδη κ.τ.λ., βλέπε πιο κάτω), καθώς και από το «Ψήφισμα του Δημοφώντος» (κάτι που κρύβουν οι αντιδημοκρατικοί, επειδή μιλά για δημοκρατία και ελευθερία), που λέει τα εξής:

Εδοξε τη βουλή και τω δημω.....

Εάν τις δημοκρατίαν καταλύη τήν Αθήνησιν.....

Εάν δε τις κτείνων τινά τούτων αποθάνη ή επιχειρών, ευ ποιήσω αυτόν τε και τούς παίδας τούς εκείνου καθ άπερ Αρμόδιον τε και Αριστογείτονα και τούς απογόνους αυτών...

(Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98)

Επομένως αυτά που λέει ο Ηρόδοτος, σχετικά με τους Φοίνικες, τους φονιάδες του Ίππαρχου κ.τ.λ. δεν είναι αλήθεια. Η αλήθεια είναι αυτή που λέει ο Αριστοτέλης, αλλά και ο Πλούταρχος.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1) Από τα λεγόμενα του Ηρόδοτου υπέρ των Αθηνών και κατά των Φοινίκων και Θηβαίων γίνεται φανερό ότι λόγω του ότι η Αθήνα έβγαλε ασπροπρόσωπη την Ελλάδα ή επειδή προστάτευσε τον ελληνικό πολιτισμό νικώντας τους Πέρσες, από θαυμασμό ο Ηρόδοτος αποκρύβει κάποια γεγονότα πολιτικά και ηθικά που συνέβησαν μετά τα Περσικά εκεί (επί εποχής τύραννου Ίππαρχου) και που κατά τη γνώμη του Ηρόδοτου δεν κοσμούσαν μια πόλη του μεγέθους της ιστορίας και του πολιτισμού της Αθήνας και εμμέσως τα αποδίδει στους μηδίσαντες Φοίνικες και Θηβαίους, κάτι που δεν άρεσε λόγω στον Πλούταρχο κ.α. Μάλιστα, επειδή οι Θηβαίοι ή Καδμείοι μήδισαν κατά τα Περσικά τους απεχθάνεται και έτσι αποκαλεί Φοινικικό κάθε τι που σχετίζεται με τι Θήβα, όπως τον ιδρυτή της Θήβας Κάδμο, τους απογόνους του Κάδμου: Ινώ, Σεμέλη κ.τ.λ.. Ακόμη και τον Ηρακλή, ως γιο της Θηβαίας Αλκμήνης τον κάνει Φοίνικα. Για τον ίδιο λόγο αποκαλεί και την Ευρώπη φοινικικής καταγωγής ως αδελφή του ιδρυτή της Θήβας Κάδμου. (βλέπε πιο κάτω.).

2) Αν και ο Ηρόδοτος αποκρύβει σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα της Αθηναϊκής δημοκρατίας (όπως ότι ο Ίππαρχος ήταν τύραννος και ανήθικος, καθώς και ότι σκοτώθηκε από τους δημοκρατικούς αδελφούς Αρμόδιο και Αριστογείτονα, για τους οποίους γινόταν τελετές και αγώνες), ο Ηρόδοτος έγινε αγαπητός ακόμη και στους δημοκράτες Αθηναίους. Και αυτό, επειδή στα βιβλία του υμνεί - εκθειάζει όλους τους Αθηναίους για τον πολιτισμό και την ιστορία τους, καθώς και για τη νίκη τους εναντίων των βαρβάρων και πολυπληθέστερων Περσών και Μήδων.

3) Ο Ηρόδοτος θεωρείται ο πατέρας της ιστορίας, όμως άλλο αυτό και άλλο το αν είπε ή όχι και αυτός ψέματα. Και ο Δημοσθένης ήταν μεγάλος μέγας ρήτορας και πολιτικός, όμως για ίδιο λόγο πάνω κάτω και αυτός είπε ψέματα. Πιο απλά, η περίπτωση του Ηροδότου με τους Θηβαίους και τους Ερετριείς είναι κάπου όμοια μ’ αυτή του Δημοσθένη με τους Μακεδόνες. Ο Δημοσθένης, ως γνωστό, αποκάλεσε βάρβαρους, δηλαδή μη Έλληνες, τους Μακεδόνες και δεν ήθελε να κυριαρχήσουν στην Ελλάδα, γιατί δεν ήσαν αφ ενός δημοκράτες ενώ αυτός ήταν και αφετέρου αυτό ήθελε να το κάνει η ιδιαιτέρα του πατρίδα, δηλαδή η Αθήνα.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΟΙΝΙΚΗ, ΚΑΔΜΟΣ & ΕΥΡΩΠΗ

<< Η Ευρώπη ήταν ευρωπαία πριγκίπισσα και όχι ασιάτισσα, όπως λέγεται.>>

Σύμφωνα με τον Ευριπίδη, Αισχύλο, Λ. Σαμωσατέα κ.α. αρχαίους συγγραφείς, η αρχαία Φοινίκη ( = το μέρος που ήταν άρχοντας ο Φοίνιξ ή Αγήνορας και απ΄ όπου ο Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρος έκλεψε την Ευρώπη ή απ΄ όπου ο ήρθε ο αδελφός της Ευρώπης Κάδμος και ίδρυσε τη Θήβα κ.τ.λ.) είναι ένα ελληνικό νησί («Φοινίσσας από νάσου», ενάλια χθόνα) που βρίσκεται δυτικά της Ελλάδας, μετά το Ιόνιο πέλαγος και τη Σικελία, στο Τυρρηνικό Πέλαγος και όχι στην Ασία, όπως λέει ο Ηρόδοτος, και αφετέρου ο Αγήνορας και οι υποτελείς του είναι ομογενείς με τους Θηβαίους ή Καδμείους, καθώς και με τους Λάϊο, Πολυνείκη, Οιδίποδα…, δηλαδή είναι Δαναοί ή Πανέλληνες, πρβλ:

<<… Κάδμος ηνίκ’ ήλθε γην
τήνδ’ εκλιπών Φοίνισαν εναλία χθόνα…..>> (Ευριπίδη, Φοίνισσαι 1- 10)
Τύριον οιδμα λιπουσ' εβαν ακροθίνια Λοξία
Φοινίσσας από νάσου Φοίβω δούλα μελάθρων,
ιν' υπό δειράσι νιφοβόλοις Παρνασσου κατενάσθη,
Ιόνιον κατά πόντον ελάτα πλεύσασα
περιρρύτω υπέρ ακαρπίστων πεδίων Σικελίας
Ζεφύρου πνοαις ιππεύσαντος, εν ουρανω κάλλιστον κελάδημα.
πόλεος εκπροκριθεισ' εμας καλλιστεύματα Λοξία
Καδμείων εμολον γαν κλεινων Αγηνοριδαν ομογενεις επί Λάϊου
πεφθεισ' ενθάδε πύργους.... (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 210-220)

«Θήβας πυρώσας τάσδε Πολυνείκης Θεοις
ασπίδας εθηκε; μηδέποτ', ω τέκνον, κλέος
τοιόνδε σοι γένοιθ' υφ' Ελλήνων λαβειν».. (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 580)

«ξέναι γυναίκες, είπατ΄, εκ ποίας πάτρας
Ελληνικοισι δώμασιν πελάζετε;» (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 278 279)

«Κάδμος εμολε τάνδε γαν Τύριος,
ω τετρασκελής μόσχος αδάματον πέσημα... (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 640-670)

« Ω γης Ελλάδος στρατηλάτες
Δαναω άριστης, οιπερ ηλθατ΄ ενθάδε,
Κάδμου τε λαός, μήτε Πολυνείκους χάριν.. (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 1220 -12230)

« σφυρών σιδηρά κέντρα διαπείρας μέσον΄
όθεν νυν Ελλάς ωνόμαζεν Οιδίπους (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 26-29)

«Ω Ζευ τε και Γη και Πολιουχοι θεοί,
Αρα τ' Εριν`υς πατρός η μεγασθενής,
μή μοι πόλιν γε πρυμνόθεν πανώλεθρον
εκθαμνίσητε δηάλωτον, Ελλάδος
φθόγγον χέουσαν, και δόμους εφεστίους,
ελευθέραν δε γην τε και Κάδμου πόλιν
ζεύλησι δουλίησι μήποτε σχεθείν»... (Αισχύλος, Επτά επί Θήβας 69-80)

Παρέβαλε ομοίως ότι και ο Λουκιανός (αναφέροντας τα μυθικά πρόσωπα που σχετίζονται με την εφεύρεση των γραμμάτων: Κάδμο, Παλαμίδη και Σιμωνίδη) λέει τον Κάδμο νησιώτη στη “Δίκη Συμφώνων του Σίγμα προ το Ταυ υπό τοις επτά φωνήεσιν»: «και ο γε πρώτος ημίν τους νόμους τούτους διατυπώσας, είτε Κάδμος ο νησιώτης είτε Παλαμίδης ο Ναυπλίου, και Σιμωνίδη δε ένιοι προσάπτουσι τον προμήθειαν ταύτηνου τη τάξει μόνον, καθ’ ην αι προεδρίαι βεβαιούνται, διώρισαν, τι πρώτον έσται ή δεύτερον, αλλά και ποιότητας, ας έκαστον ημών έχει, και δυνάμεις συνείδον».

Αντίθετα, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (βλέπε Ιστορία 4 & Ιστορία Ι), η ήπειρος Ευρώπη πήρε το όνομα αυτό από τους Έλληνες, όμως είναι άγνωστο για πιο λόγο. Κάποιοι λένε, λέει πάντα ο Ηρόδοτος, ότι η ήπειρος Ευρώπη ονομάστηκε έτσι από την κοπέλα Ευρώπη που έκλεψαν κάποιοι Κρητικοί από μια παραλία της Ασίας με το όνομα Φοινίκη, όταν έκαναν εκεί εισβολή με σκοπό να κλέψουν γυναίκες. Ωστόσο η κοπέλα αυτή δεν πάτησε ποτέ το πόδι της στο χώρο που τώρα ονομάζεται Ευρώπη και ως απ΄ αυτό δεν καταλαβαίνει, λέει, γιατί την ονόμασαν έτσι, αφού λίγο μετά τη μεταφορά της στην Κρήτη οι Κρητικοί που την έκλεψαν την πήραν και πήγαν μαζί στη Λυκία.

Κατόπιν αυτού τίθεται ο ερώτημα για το ποιος έχει δίκιο.
Και η απάντηση είναι ότι δεν έχει δίκιο ο Ηρόδοτος, αλλά ο Ευριπίδης με τον Αισχύλο, γιατί:

1) Ο Ηρόδοτος εδώ λέει ψέματα για τον ίδιο λόγο που είπε και για τον Ηρακλή, τους Γεφυραίους κ.τ.λ. Δηλαδή λόγω του ότι οι Θηβαίοι ή Καδμείοι (απ΄όπου προερχόταν η Ευρώπη = αδελφή του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας) μήδισαν κατά τα Περσικά, ο Ηρόδοτος δεν θέλει να «ακούει κουβέντα για τους Καδμείους (Ευρώπη, Κάδμο…)» και παραλλάσσει τους μύθους τους, για να τους εκδικηθεί κ.τ.λ. (βλέπε και: Πλουτάρχου «Κακοήθειες Ηρόδοτου»).

Υπενθυμίζουμε και ότι σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο ιδρυτής και πρώτος βασιλιάς της Θήβας ήταν ο Κάδμος, ο αδελφός της Ευρώπης, ο οποίος, όταν ήρθε στη Βοιωτία από τη νήσο Φοινίκη ψάχνοντας για την αδελφή του έκτισε τη Θήβα. Κατ’ άλλους μύθους, όταν νυμφεύτηκε την κόρη του Άρη και της Αφροδίτης, την Αρμονία, πήρε ως γαμήλιο δώρο από την Αθηνά τη βασιλεία των Θηβών.

2) Το ότι η κοπέλα Ευρώπη ήταν Ευρωπαία και μάλιστα ελληνίδα (από το ελληνική νησί με το όνομα Φοινίκη της Ευρώπης) και όχι Ασιάτισσα φαίνεται και από τα εξής:

α) Αν η πατρίδα της κοπέλας Ευρώπης ήταν η Ασία, οι Έλληνες δε θα ονόμαζαν με το όνομα αυτό την ήπειρο Ευρώπη, αλλά την ήπειρο Ασία. Η κοπέλα Ευρώπη είναι η προσωποποίηση της χώρας Ευρώπη.

β) Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου η κόρη του Μίνωα Αριάδνη περιγράφεται ως ξανθιά («ξανθήν Αριάδνην, κούρη Μίνωος») και όχι ως μελαχρινή ως θα έπρεπε, αν ήταν Φοινικικής καταγωγής ο πατέρας της.

γ) Σύμφωνα με τον Ησίοδο η Ευρώπη φέρεται ως κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος,

δ) Στον ύμνο προς τον Πύθιο Απόλλωνα που αποδίδεται στον Όμηρο, με την ονομασία Ευρώπη εννοείται το βόρειο τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας (είναι το πιο ευρύ τμήμα ) και μέχρι εκεί όπου βρίσκεται ο ποταμός Έβρος. Στον Αισχύλο (και κατόπιν στον Ερατοσθένη) με την ονομασία Ευρώπη ονομάζεται ο βόρειος της Ελλάδος γνωστός κόσμος.

ε) Ο Όμηρος (βλέπε Ιλιάδα, ραψωδίες Β. 402 – 407, Β. 645 – 652, Ν 445 – 454 κ.α., Οδύσσεια ραψωδία τ ) λέει ξεκάθαρα ότι ο Μίνωας, ο γιος της Ευρώπης και οι απόγονοί του (= ο γιος του Δευκαλίωνας και τα εγγόνια Ιδομενέας και Αίθων) ήταν και αυτοί Αχαιοί ή Πανέλληνες, και γι αυτό οι Κρήτες επί Μίνωα συμμετείχαν στον Τρωικό Πόλεμο, ενώ ο Ιδομένέας, ο ηγεμόνας των Κρητών ήταν και πρωτάρχονατας των Αχαιών: <<Μίνως δ’ αυ τεκεθ’ υιον αμύμονα Δευκαλίωνα, Δευκαλίων δ’ εμε (τον Ιδομενέα) τίκτε…>>,( <<….Παναχαιών, Νέστορα μεν πρώτιστα και Ιδομενήα άνακτα…>>.

Στ) Τα ονόματα «Φοινίκη, Κάδμος, Ευρώπη» είναι ελληνικά.

Το όνομα «Ευρώπη» σημαίνει, σύμφωνα με τον Ησύχιο (Αθην. ΧV σελ. 678), «η ευρύωπος», με «ευρείας «ώπες», άρα η γυναίκα με μεγάλα μάτια (οπές = τα όπ-ματα > όμματα > μάτια) ή με ευρεία όραση, πρβλ και Γλαυκ-ώπης ( = η έχουσα μάτια ως της γλαύκας), μυ-ωπία κ.α. Συνάμα «ευρώπη» = η χώρα με μεγάλη όψη (έκταση οφθαλμική), όταν μιλούμε για γη. Δηλαδή η λέξη «ευρώπη» σημαίνει το αντίθετο του «στενωπός» και προφανώς οι Έλληνες ονόμασαν έτσι την ήπειρο Ευρώπη, επειδή έτσι φαίνεται σε σχέση προς τη στενή λωρίδα της Ελλάδας. Η αρχαία ελληνική λέξη «η όψ, της οπός» = στη σύνθεση «η ώψ, της ωπός» (στην αρχαία ελληνική όλες οι λέξεις που αρχίζουν από ο- και μπαίνουν ως β’ συνθετικό γράφονται με ω-) σημαίνει ο οφθαλμός ή η όψη, απ’ όπου και: κοκκινωπός,ή,ό, προσ-ωπον, μέτ-ωπον, μυωπία» κ.τ.λ. Ομόριζα είναι και τα: «οπ-ή, οπ-ός» απ’ όπου και: όπ-μα > όμμα > μάτι ή οπ-ταλμός > οφθαλμός, όπ-σις > όψις = η εμφάνιση κ.τ.λ. Το ρήμα ορώ = βλέπω, έχει αόριστο όψομαι.

Το όνομα «Κάδμος» προέρχεται από τα: «(κ)άδ-ω ή κήδω = με αποβολή του κ «άδω». Ρίζας “κά-ρυξ > κηρύσσω, λατινικά cado, caduceo,.... απ’ όπου και τα: καδική > κωδική, (κ)ωδική > ωδική, κάδιξ > κώδιξ, κηδεύω (= κάδω + οδεύω), κάδος > κούδας, καδούνι ή κουδούνι > κώδων …. Καθώς και τα: ιταλικά canto,are ή cano, cecini, cantum, cantata > καντάδα, cantio,onιs = η ωδή, caudix = κώδιξ = η κατάταξη κατά ωδή = φθόγγο = τα γράμματα Α Β Γ ... Παρέβαλε και: Κηδεμόνας = αυτός που μιλά (άδει) για άλλον, αυτός που αναλαμβάνει να καθοδηγήσει κάποιον που ακόμη δεν αρθρώνει σωστό λόγο ( ο σύμβουλος, ο διαφωτιστής, ο φροντιστής). Κηδεία = (κ)άδειν > άδειν, οι λόγοι, οι ωδές τα μοιρολόγια κ.τ.λ. , συνεπώς και η νεκρώσιμη φροντίδα. Κηδεύω = κάδω > κήδω + οδεύω. (Κ)άδης > 'Αδης = o κάτω κόσμος = εκεί που θάπτουμε ή θάβουμε > «αι Θήβαι» των νεκρών. Ο Άδης λέγεται και με το πρόσφυμα ι: «Α(ϊ)δης». Α(οι)δός = η άδουσα. Όλοι οι θηβαϊκοί μύθοι περιστρέφονται γύρω από φόνους - όλεθρο - επιδημίες, κηδείες... άρα γύρω από το: (κ)άδω > άδω - κηδείες - Κάδμος, … φόνοι > Φοίνικες, θάβω > Θήβα…...

Το όνομα «Φοινίκη» προέρχεται, σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, από τα «φόνος» > φονιjos - φοίνιος,α,ο (επίθετο) = αυτός που έχει το χρώμα ή τις ιδιότητες του φόνου, ο αιματόχρους (= πυρρόχρους, πορφυρός....). Παρέβαλε και: "Φοινίου σάλον" = ζάλη φονική (Οιδίπους Τύραννος), "φοινίου μάχας" = φονικής (αιματόβαφης) μάχης, "εξεφοίνισσον ποδών" = αιματοβαμμένα πόδια, "φοινικολόφοιος δράκοντας" = με αιματόβαφο λοφίο δράκουλας, "Άρη τε φοίνιον" = ο φονιάς Χάρος (Ευριπίδης Φοίνισσαι), «φοινίαισι χερσίν» = χέρι φονικό (Αντιγόνη). Φοινίκη = η χώρα ή το μέρος με δέντρα φοίνικες. Το δέντρο "Φοίνικ(α)ς > Φοίνιξ" λέγεται έτσι λόγω του αιμάτινου χρώματος των καρπών του απ' όπου έβγαινε και το ερυθρό (φονικό > φοινικί) βερνίκι. Το δέντρο φοίνικας λέγεται και βάϊ (πληθ. τα βάγια), καθώς και χουρμαδιά, ενώ στα σημιτικά λέγεται «καφ». Φοινοκαλιά = θάμνος της Κρήτης που κάνει κατακόκκινους σαν αίμα καρπούς. Ο ερωδιός "Φοίνιξ" ( = αραβικά bennu) λέγεται έτσι λόγω του, αιμάτινου (πυρρόχρου) χρώματος των πτερών του, ο φοινικόπτερος. Φοίνιξ λέγεται και το μυθικό πουλί του ήλιου, του φωτός, αυτό που αναγεννιέται από την τέφρα του ή που συμβολίζει την παντός είδους αναγέννηση, ακόμη και το γραπτό λόγο που αναγεννιέται με το διάβασμα.

3) Σύμφωνα με τον Όμηρο και τον Ησίοδο, ο Κάδμος είναι και ο πατέρας της Σεμέλης (που με το Δία γέννησε το Διόνυσο), της Ινούς, της Αφροδίτης και άλλων ελληνικών μυθικών προσώπων. Μάλιστα ο Όμηρος (Ιλιάδα Ξ 321) ονομάζει τον πατέρα της μάνας (δηλαδή της Ευρώπης) του Μίνωα και πατέρα του Κάδμου όχι με το όνομα Αγήνωρα, αλλά Φοίνικα, ενώ τόσο ο Όμηρος όσο και ο Ησίοδος δε λένε πουθενά ότι ο Κάδμος είναι στην καταγωγή Ασιάτης ή ο άνθρωπος που έφερε τα γράμματα στην Ελλάδα από τη Φοινίκη:

«.. Αρμονίην θ΄, ην Κάδμος υπέρθυμος θέτ΄ ακοιτιν....
Καδμείη δ' αρα οι Σεμέλη τέκε φαίδιμον υιόν,
μιχθείσ' εν φιλότητι Διώνυσον πολυγηθέα, αθάνατον θνητή,
νυν δ΄ αμφότεροι Θεοί εισίν.....
Κάδμω δ'Αρμονίη, θυγάτηρ χρυσέης Αφροδίτης,
Ινώ και Σεμέλην και Αγαύην καλλιπάρ?ηον.
Αυτονόην θ', ην γημεν Αρισταιος βαθυχαίτης,
γείνατο και Πολύδωρον εϋστεφάνω ενί Θήβη.»...(Θεογονία 937-940 & 975-983).

«Του δε ιδεν Κάδμου Θυγάτηρα καλλίσφυρο Ινώ»... (Οδύσσεια Ε 333)

‘‘αφαρ δ' ανάπτυστα Θεοί θέσαν ανθρώποισιν
αλλ' αμέν εν Θήβη πολυκράτω αλγεα πάσχων
Καδμείαν ηνασσε Θεων ολοάς δια βουλάς».. (Οδύσσεια ΧΙ 271 -280)

Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Μίνωας φέρεται ως γιος του Δία και της Ευρώπης, προφανώς για να δείξει ότι ο βασιλιάς αυτός είναι γέννημα του Θεού και της ηπείρου Ευρώπης ή ότι η Κρήτη ανήκει στην Ευρώπη και όχι στην Αφρική ή την Ασία.

2) Άλλο η πόλη Τύρος και η χώρα Φοινίκη της Ασίας και άλλο το Τυρρηνικό Πέλαγος και η νήσος Φοινίκη που βρίσκεται εκεί. Η φράση «Τύριον οιδμα» σημαίνει «η Θάλασσα της Τύρου», το σημερινό «Τυρ(ρ)ηνικό Πέλαγος» που βρίσκεται μεταξύ των νησιών Σικελίας, Κορσικής κ.τ.λ., το μέρος που είναι δυτικά του Ιονίου Πελάγους και δυτικά της Ιταλίας.

3) Ο Παυσανίας, 2ος π.Χ. αι., όπως και όλοι οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς πλην Ηρόδοτου δεν αναφέρει ότι ο Κάδμος είναι ο εφευρέτης ή ο άνθρωπος που έφερε τα γράμματα στην Ελλάδα. Απλώς από τη μια λέει ότι οι Θηβαίοι ή Καδμείοι είναι Έλληνες και από την άλλη ότι ο μυθικός γενάρχης της Θήβας Κάδμος άλλοι λένε ότι είναι αιγυπτιακής (δεν λέει όμως ποιοι το λένε αυτό, υπονοεί όμως τον μύθο των Δαναίδων) και άλλοι φοινικικής (υπονοεί προφανώς τον Ηρόδοτο) καταγωγής. Και στα λεγόμενά του αυτά δεν ξεκαθαρίζει και αυτός για ποια Φοινίκη εννοεί, την ευρωπαϊκή ή την ασιατική. Λέει συγκεκριμένα:

«Τον δ`ε πόλεμον τούτον, ον επολέμησαν οι Θηβα`ιοι τοις Αργείοις, νομίζω πάντων, όσοι πρ`ος Ελληνες επί τ~ων καλουμένων ηρώων, επολεμήθησαν υπό Ελλήνων.. εγένετο δ`ε κα`ι αυτο~ις τ`ο εργον ουκ ανευ κακ~ων μεγάλων, κα`ι απ' εκείνου το~υ σ`υν ολεθρον τ~ων κρατησάντων Καδμείαν ονομάζουσι νίκη....>>

«τοις ουν νομίζουσιν ες γ~ην αφικέσθαι Κάδμον τ`ην Θηβαϊδα Α{ιγυπτον και ου Φοίνικα oντα, εστ`ι εναντίον τω λόγω της Αθην~ας ταύτης τ`ο όνομα, οτι Ογγα κατά γλώσσαν τ`ην Φοινίκων καλε~ιται κα`ι ου Σάϊς κατά Α[ιγυπτίων φωνήν». (Βοιωτικά 12-13)

4) Για κάποιους η λέξη «Κάδμος» είναι σημιτική και σημαίνει «ανατολή, ο άνθρωπος που ήρθε εξ ανατολών», επειδή η Φοινίκη της Ασίας βρίσκεται στην ανατολή σε σχέση προς την Ελλάδα! Ωστόσο αυτό δεν στέκει ούτε ιστορικά ούτε και ετυμολογικά, αφού:

α) Σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς (βλέπε πιο πριν τι λέει ο Ευριπίδης) ο Κάδμος ήρθε στη Θήβα από δυσμάς, από το «νησί Φοινίκη» που βρισκόταν στο τυρρηνικό πέλαγος, πέρα από τη Σικελία.

β) Η λέξη «κάδμος» είναι ελληνική - μεσογειακή, ετυμολογία από τα: «(κ)άδ-ω ή κήδω = με αποβολή του κ «άδω», όπως είδαμε πιο πριν.

5) Πολλοί (βλέπε και «Ελληνική Ιστορία» Παπαρηγόπουλου κ.α.) όπου βλέπουν τοπωνύμιο με την ονομασία «Φοινίκη, φοίνικας…» λένε ότι εκεί πριν βρισκόταν παλιά φοινικική αποικία. Κάτι λάθος, γιατί η λέξη «Φοινίκη» είναι ελληνική. Ετυμολογία από το «φόνος» > φονιjos - φοίνιος,α,ο (επίθετο) = αυτός που έχει το χρώμα ή τις ιδιότητες του φόνου, ο αιματόχρους (= πυρρόχρους, πορφυρός....). Παρέβαλε και: "Φοινίου σάλον" = ζάλη φονική (Οιδίπους Τύραννος), "φοινίου μάχας" = φονικής (αιματόβαφης) μάχης, "εξεφοίνισσον ποδών" = αιματοβαμμένα πόδια, "φοινικολόφοιος δράκοντας" = με αιματόβαφο λοφίο δράκουλας, "Άρη τε φοίνιον" = ο φονιάς Χάρος (Ευριπίδης Φοίνισσαι), «φοινίαισι χερσίν» = χέρι φονικό (Αντιγόνη). Φ ο ι ν ί κ η = η χώρα ή το μέρος με δέντρα φοίνικες. Το δέντρο "Φοίνικ(α)ς > Φοίνιξ" λέγεται έτσι λόγω του αιμάτινου χρώματος των καρπών του απ' όπου έβγαινε και το ερυθρό (φονικό > φοινικί) βερνίκι. Το δέντρο φοίνικας λέγεται και βάϊ (πληθ. τα βάγια), καθώς και χουρμαδιά, ενώ στα σημιτικά λέγεται «καφ». Παράβαλε και «φοινοκαλιά» = θάμνος της Κρήτης που κάνει κατακόκκινους σαν αίμα καρπούς. Ο ερωδιός "Φοίνιξ" ( = αραβικά bennu) λέγεται έτσι λόγω του, αιμάτινου (πυρρόχρου) χρώματος των πτερών του, ο φοινικόπτερος. Φοίνιξ λέγεται και το μυθικό πουλί του ήλιου, του φωτός, αυτό που αναγεννιέται από την τέφρα του ή που συμβολίζει την παντός είδους αναγέννηση, ακόμη και τον γραπτό λόγο που αναγεννιέται με το διάβασμα.
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
paranoid
post Sep 15 2004, 16:21
Post #6


Αγύριστο κεφάλι™
******

Group: Members
Posts: 2122
Joined: 4-November 02
From: ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ/ΑΘΗΝΑ
Member No.: 367



Διάβασα το μεγαλύτερο μέρος των γραφόμενών και εχω να πω τα εξής:

1) Επαναλαμβάνεσαι σε κάποια σημεία με αποτέλεσμα το κειμενο να γίνεται κουραστικό...
2) Συμφωνώ με αρκετά από αυτά που λές αλλά δεν βλέπω το πως αποδεικνύεται ότι το σημερινό ελληνικό αλφάβητο (όχι Γραμμική Α ή Β) δεν είναι εν μέρη τροποποίηση αλλά και προσαρμογή στις ελληνικές γλωσσικές ανάγκες.
Δυστυχώς οι γνώσεις μου πάνω σε γλωσσολογικά θέματα είναι ελάχιστες και δεν μπορώ να ξέρω πως έχουν ακριβώς τα πράγματα, αλλά για να αποδέχεται ή ελληνική επιστημονική κοινώτητα ότι το αλφάβητο έχει προέλευση φοινικική, κάποιο λόγο θα έχουν πέρα του Ηροδότου που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και αξιόπιστος ιστορικός (όπως ο Θουκιδίδης ή ο Πλούταρχος)
Τέλος πάντων...
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Egw
post Sep 15 2004, 18:01
Post #7


Γιατί εγώ?
********

Group: Members
Posts: 5074
Joined: 9-October 02
From: USA
Member No.: 202



QUOTE(paranoid @ Sep 15 2004, 10:44)
Δυστυχώς οι γνώσεις μου πάνω σε  γλωσσολογικά θέματα είναι ελάχιστες και δεν μπορώ να ξέρω πως έχουν ακριβώς τα πράγματα,

Opws isxyei kai gia tous perissoterous apo mas. Kai gi' auto, to logiko einai na dexomaste thn genikotera apodekth episthmonikh gnwmh, oxi giati einai alan8asth, alla giati ekshgei kalytera ta ws twra dedomena kai giati exei perasei th basano ths kritikhs apo allous episthmones kai giati periexei th dynatothta ana8ewrhshs an fanoun nea dedomena. Anti gi' auto polloi apodexontai opoiadhpote 8ewria, oso trabhgmenh apo ta mallia kai an einai, kai oso gemath apo logikous akrobatismous, arkei na mas xaideuei t' autia, dioti apodeixnei thn anwterothta ths ellhnikhs fylhs kai oti ola exoun bre8ei sthn ellada kai mas ta klepsane alloi, oi opoioi einai profanws ypan8rwpoi kai anikanoi na anakalypsoun o,tidhpote. Fysika den eimaste oi monoi. Paliotera 8ymamai eixe balei kapoios sto site tou dotteam ena link opou elege paromoia pragmata gia th sanskritikh/indikh (oxi gia kapoia arxaia "indoeurwpaikh" glwssa, alla gia metagenesterh). Ta epixeirhmata htan eks isou (mh) peistika me auta twn yposthriktwn ths ellhnikhs anwterothtas.

Twra gia to sygkekrimeno 8ema ths katagwghs tou ellhnikou alfabhtou, arxisa na grafw ena katebato sxoliazontas ta paidariwdh epixeirhmata tou Krasanakh ta opoia mas para8etei o Platwn (20 f8oggoi mono? 5 fwnhenta? "alfabhto" otan milaei gia syllabikes grafes kai ieroglyfika? anafora se tonous kai dialytika, otan einai gnwsto oti auta emfanisthkan aiwnes meta thn ellhnikh alfabhta? klp klp.) alla pelagwsa kai den hksera ti na prwtograpsw. Ka8e paragrafos htan kai mia kotsana. Alla dystyxws, enw o Platwn ekane ena "Copy/Paste" autou tou terastiou keimenou, pou den pairnei kai pollh wra, to na sxoliasei kaneis ena elaxisto meros twn anohsiwn pou grafontai ekei 8elei wres. Ki etsi to stamathsa, dioti den aksize. Ekana ena google "Κρασανάκης" kai brhka thn istoselida - periboli tou an8rwpou. H opoia perieixe autousio to keimeno tou Platwna mas, mazi me ta grammatika la8h. Ma pws einai dynaton na dinei kaneis shmasia se ena keimeno gia glwssa pou exei malista tetoia epixeirhmata, otan o syggrafeas tou kata tekmhrio den kserei th grammatikh ths glwssas gia thn opoia grafei? An hksere grammatikh 8a eixe yp' opsh tou oti aukshsh pairnei mono h oristikh, kai epomenws h prostaktikh aoristou tou "Paraballw" einai "Parabale" kai oxi "Parebale" opws epaneilhmmena grafei. Alla auto einai xarakthristiko pollwn pou yposthrizoun kwmikotragikes 8ewries, oxi mono sta glwssika alla kai sta UFO kai stis pyramides kai sta (para)episthmonika: Exoun agnoia tou antikeimenou - exoun diabasei merika pasaleimmata, exoun katalabei akomh ligotera, alla nomizoun oti exoun anakalypsei thn Alh8eia. P. x., den kseroun grammatikh kai glwssologia kai ena swro alla antikeimena aparaithta gia to 8ema, alla pisteuoun oti "katarriptoun" episthmonikes 8ewries apodektes apo an8rwpous pou exoun faei th zwh tous spoudazontas.

Ta alla 8emata ths istoselidas tou Krasanakh deixnoun allwste oti prokeitai gia e8nikistiko paralhrhma (kyriws topikistika Krhtiko): "Pseudh - Aisxh pou legontai gia thn Ellhnikh grafh" "Giati h Ellhnikh glwssa & Grafh einai oi kalyteres tou kosmou" "Oi Minwites oxi mono hsan ellhnes alla kai h aitia pou yparxei h Ellada" klp klp.

Alla xarakthristiko einai kai to biografiko tou (opou autoxarakthrizetai "syggrafeas - ereunhths") opou ma8ainoume oti "Έχει αρθρογραφήσει στις περισσότερες κρητικές εφημερίδες (ΑΝΑΤΟΛΗ, ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ, ΚΡΗΤΙΚΑ ΝΕΑ, ΔΙΚΤΗ, ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ)". Dhladh den exei oute mia episthmonikh dhmosieush (wraios ereunhths!) aplws grafei se eparxiakes fyllades pou einai panta pro8ymes (opws kai oi a8hnaikes) na dhmosieusoun o,tidhpote yposthrizei thn anwterothta ths ellhnikhs fylhs kai idiaitera ths dikhs tous perioxhs.

Ekei omws pou epesa kseros htan parakatw:

"μαθήματα γλωσσολογίας (ιστορία, εξέλιξη κ.τ.λ. της ελληνικής γλώσσας και γραφής κ.α.) πήρε όλως τυχαίως σε κάποια σεμινάρια για πτυχιούχους Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων που διοργάνωσε το Κέντρο Πανεπιστημιακών Σπουδών του Δήμου Αθηναίων το 1988 με τους καθηγητές Πανεπιστημίων: Χριστ. Χαραλαμπάκη, Γιώργο Μπαμπινιώτη, Γ. Μαγουλά, Χαρ. Συμεωνίδη, Αντ. Θαβώρη κ.α.

Διαφώνησε, όμως, τότε με κάποιους από αυτούς στο ότι η ελληνική γραφή είναι ιστορική (ή στο ότι η αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν διαφορετική από τη νέα κ.α.), επειδή θεωρεί ότι αυτά είναι απόψεις γλωσσολόγων του μεσαίωνα"

Dhladh eginan kapoia seminaria, phge sthn tyxh kai akouse pente pramata apo (fantazomai - den kserw ola ta onomata) eidikous, diafwnhse mazi tous (me poies gnwseis? Afou den eixe ws tote, opws leei o idios. Me poia stoixeia? Kanena. Aplws "8ewrei". Tou hr8e epifoithsh apo to Agio Pneuma) kai arxise na grafei ar8ra (oxi episthmonika) kai istoselides. Kaballhmeno kalami prwtou mege8ous dhladh, kai auto pou me fobizei einai oti autos o an8rwpos pou den kserei kan swsta ellhnika einai proistamenos sto ypourgeio politismou kai syndikalistopateras.

Dystyxe politisme ti sou emelle na pa8eis...

This post has been edited by Egw: Sep 15 2004, 18:04
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
CHE
post Sep 16 2004, 08:01
Post #8


The greatest gift of life is to love and be loved in return
******

Group: Moderators
Posts: 4915
Joined: 24-November 02
From: Αθήνα
Member No.: 518



QUOTE(ΠΛΑΤΩΝ @ Sep 15 2004, 10:11)
Όπως καταλαβαίνετε, ο καθείς λέει τα δικά του.
Γι’ αυτό κι εγώ λέγω:
"'Η σιγής κρείττον λέγε ή σιγήν έχε“
ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

Νομίζω ότι εδώ περιλαμβάνεται η ουσία όλων των παραπάνω.
Η παράθεση διαφορετικών απόψεων περί καταγωγής και κωδικοποίησης της ελληνικής γλώσσας και αλφαβήτου δημιουργεί σύγχιση και η ρήση του Μένανδρου μάλλον είναι η σωστότερη.
‘‘’Η πες κάτι σημαντικότερο της σιωπής ή σιώπασε’’
User is online!Profile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
paranoid
post Sep 16 2004, 09:20
Post #9


Αγύριστο κεφάλι™
******

Group: Members
Posts: 2122
Joined: 4-November 02
From: ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ/ΑΘΗΝΑ
Member No.: 367



μπράβο βρε Egw, Το περίμενα ότι για κάτι τέτοιο επρόκειτο αλλά δεν τόλμησα να το πω...
Και που να'σουν στην Ελλάδα να δεις και κάτι εκπομπές στην τηλεόραση που υποστηρίζουν ότι καταγώμαστε (οι έλληνες) από εξωγήινους :lol:
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
eisodos
post Sep 16 2004, 13:29
Post #10


Ultimate User
*****

Group: Members
Posts: 1087
Joined: 11-October 02
From: greece
Member No.: 217



Μιά και ο Εγώ εντόπισε ( όπως θα έκανε ο κάθε ευφυής αναγνώστης ) την αναντιστοιχία μεταξύ του επηρμένου ύφους τού "γλωσσολόγου" και των ανορθογραφιών και ασυνταξιών του, σας παραθέτω δείγματα γραφής του απο το φόρουμ του pathfinder γιά να καταλάβετε καλύτερα......

O χρήστης Γεώργιος Γκαντής έκανε αυτή την ερώτηση στις 17/10/2002:

Poia i apopsi sas gia ti xrisimotita kai tin katholiki isxi tis metasximatistikis thewrias (Chomsky) kai tou minimalistikou prwtypou (Radford 1989)?


O Expert Makis krassanakis απάντησε στις 8/6/2002:

Η χρησιμότητα και η ισχή αυτής της εν λόγω άποψης είναι εντελώς αρνητική, εκτός πραγματικότητας. Απλώς κάνει μπούγιο με την κτυπητή ονομασία της. Αν ήταν εντός πραγματικότητας, θα αποδεικνυώταν με παραδείγματα και θα ίσχυε παντού και πάντοτε. Η εν λόγω άποψη, βεβαίως, προσπαθεί κατά βάσει να δώσει μια απάντηση στο ερώτητα πως γενήθηκαν οι λέξεις και πως βγαίνει το νόημά τους", όμως είναι λάθος και εκτός της ελληνικής κλασσικής γλωσσολογίας.


Επιπροσθέτως:
1.Ο ίδιος στο προφίλ του αυτοπροσδιορίζεται ως κατ' επάγγελμα οικονομολόγος.
2.Σε ΚΑΝΕΝΑ απο τα δεκάδες φόρουμς και τσάτ όπου διαφημίζει αγωνιωδώς το σάϊτ του δεν αναφέρει σπουδές. Μάλλον δεν είναι καν φιλόλογος πόσο μάλλον γλωσσολόγος όπως αυτοαποκαλείται
3. θεωρεί μονίμως ότι οι άλλοι ( γλωσσολόγοι όμως αυτοί οι άλλοι ) λένε μπαρούφες και δεν χάνει να προσθέσει (όπως και ο Μπαμπινιώτης).
QUOTE
#7: ~krassanakis Ελλάδα @ 30/9/2003 - 21:13

Θαυμάζω τον συγγραφέα αυτού του άρθρου , επειδή από τη μια λέει τόσο συναρπαστικά πράγματα και από την άλλη μπαρούφες.
Φυσικά και αυτά που λέει ο Μπαμπινιώτης είναι το ίδιο, όπως βλέπουμε στο site www.krassanakis.gr

λογικά λοιπόν κάποιος τον ρωτά:#8: ~aris FtouLand @ 30/9/2003 - 21:43
krassanakis 8avmazw to zori sou na diafhmiseis to site sou...

( http://www.ftou.gr/foles/stuff/news_item.asp?NewsID=36 )
4. Όπως προανέφερα ο εν λόγω "ερευνητής"
έχει πάρει σβάρνα το διαδίκτυο και διαφημίζει το σάϊτ του .

Απόδειξη: έρευνα στο google για babiniotis: αποτελέσματα :Αποτελέσματα 1 - 10 από περίπου 655 για babiniotis. (0,33 δευτερόλεπτα)

Για krassanakis:Αποτελέσματα 1 - 10 από περίπου 2.420 για krassanakis. (0,11 δευτερόλεπτα)

και αφορούν κατά 95% αυτόν για τον οποίο λέμε.


Τα συμπεράσματα δικά σας

This post has been edited by eisodos: Sep 16 2004, 14:30
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
classic
post Sep 16 2004, 15:05
Post #11


Dotteamer
******

Group: Members
Posts: 2915
Joined: 25-October 02
From: Pireas
Member No.: 327



Δύο διαφορετικά (όχι άσχετα μεταξύ τους βέβαια) θέματα ανακινήθηκαν εδώ, το θέμα του αλφαβήτου (δηλ. του κώδικα συμβόλων) και το θέμα της σημασίας των εννοιών που εκφράζει η γλώσσα.

Δεν χρειάζεται ίσως να επιμείνω και εγώ στο οτι πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί με τις απόψεις που εκφράζουν διάφοροι αυτοαποκαλούμενοι ερευνητές ή μελετητές, όταν μάλιστα είμαστε δύσπιστοι και καχύποπτοι για τις απόψεις ακόμη και των ειδικών. Ομως εκεί μπλέκεται και το οτι συνήθως οι τσαρλατάνοι είναι για τον πολύ κόσμο (που δεν γνωρίζει τίποτα για τα ζητήματα) πιο πειστικοί, ή τουλάχιστον είναι πειστικοί αυτοί που επιπλέουν. Το έχουμε δει αυτό σε όλους τους επιστημονικούς (και όχι μόνο) τομείς, όπως στην ιατρική, στη γεωφυσική και σεισμολογία, στη μετεωρολογία. Αναμενόμενο είναι σε τομείς που δεν βασίζονται πάνω στους αριθμούς, στα πειραματικά δεδομένα και στις φυσικές μετρήσεις όπως οι παραπάνω, το έδαφος για δράση να είναι ακόμη πιο πρόσφορο.

Είχα πρωτοασχοληθεί με το ζήτημα του αλφαβήτου εδώ και σχεδόν 30 χρόνια, θέλοντας τότε να το παρουσιάσω σε κάποια γαλλίδα φίλη μου. Ψάχνοντας λοιπόν τις (λίγες) πηγές στοιχείων που μπορούσα τότε να έχω στη διάθεσή μου, επεκτάθηκα γενικότερα στα της γραφής της Ελληνικής γλώσσας, δηλαδή στην μυκηναϊκή Γραμμική γραφή Β. Και τότε είχα συναντήσει μία εκτίμηση οτι ορισμένα από τα φοινικικά γραφικά σύμβολα προέρχονταν από σύμβολα της Γραμμικής Β, και μάλιστα με αντίστοιχη σημασία. Το γεγονός αυτό αποτελούσε και στοιχείο που στήριζε την άποψη οτι ορισμένα τουλάχιστον από τα φοινικικά γράμματα προέρχονταν από την παλαιότερη ελληνική γραφή, πράγμα άλλωστε λογικό αν λάβουμε υπ' όψη μας και τη χρονική αλληλουχία.

Μερικά χρόνια αργότερα, με κάποια (άλλη) γαλλίδα, περισσότερο ειδική, είχα συζητήσεις πάνω σε παρόμοια θέματα, ώσπου φτάσαμε σε κάτι που με απασχολούσε τότε, το πώς έφθασαν να διαμορφωθούν οι λέξεις (ως φωνήματα, ηχητικοί τύποι) για την έκφραση των αντίστοιχων εννοιών. Το θέμα αυτό περιπλέκεται από το οτι οι ίδιες έννοιες εκφράσθηκαν στους διάφορους γεωγραφικούς χώρους με γλωσσικούς τύπους από συγγενικούς μέχρι τελείως άσχετους. Εκεί κολλήσαμε, και δίκαια αφού αυτό πρέπει να περιλαμβάνεται στα βαθύτερα των υδάτων της γλωσσολογίας. Μιας και το υπόβαθρο των γνώσεών μου δεν ήταν αρκετά ισχυρό, σταμάτησα να ασχολούμαι (χωρίς να χάσω το ενδιαφέρον μου). Ισως αν το υπόβαθρό μου ήταν μηδενικό, σήμερα να έγραφα κι εγώ βιβλία και άρθρα, να έδινα διαλέξεις, να είχα ιστοσελίδα κλπ :p

Πριν από μερικά χρόνια έτυχε να συναντήσω τον Σημαιοφόρο Θεολόγο και να παρακολουθήσω από τον ίδιο μερικές "διαλέξεις" με παρουσίαση της θεωρίας του. Στις παρουσιάσεις του έχει πάντοτε μία κυρία που μετά την ανάπτυξη της υψηλής θεωρίας από τον ίδιο, εκείνη δείχνει τα παραδείγματα και τις εφαρμογές. Κάπως όπως πάλαι ποτέ με τον καθηγητή του πανεπιστημίου, που είχε και τους επιμελητές και τους βοηθούς του για τις ασκήσεις, το σβήσιμο του πίνακα, το μοίρασμα των σημειώσεων και τις λοιπές συναφείς ασχολίες :D

Κατά τη θεωρία του σε γενικές γραμμές, τις βασικές έννοιες αντιπροσωπεύουν τα σύμφωνα, ενώ τα φωνήεντα εξειδικεύουν ή προσδιορίζουν τις έννοιες των συμφώνων. Η εφαρμογή της ανάλυσής του βέβαια αφορά τους βασικούς γλωσσικούς τύπους και τις ρίζες, και όχι το κάθε μεταγενέστερο παράγωγο. Δεν ξέρω από που προέρχεται ο πίνακας με την αντιστοιχία γραμμάτων και εννοιών που παραθέτει ο Πλάτων, πάντως στην παρουσίασή του εκείνος τα ομαδοποιεί με διαφορετικό τρόπο, με ορισμένες λίγο διαφορετικές σημασίες, και επίσης νομίζω συμπεριλαμβάνει και το δίγαμμα και ίσως και το Γιώτ. Ομολογώ οτι η θεωρία του δίνει μια απάντηση στο θέμα του συσχετισμού ανάμεσα σε έννοιες και γλωσσικούς τύπους, όμως εξακολουθεί να μένει το ερώτημα πόσο τεκμηριωμένη είναι η απάντηση αυτή. Εχω την εντύπωση οτι στα παραδείγματά του συχνά τραβάει κάπως τις έννοιες ώστε να τις φέρει στο ζητούμενο.

Συνήθως οι θεωρίες είναι όμορφες όταν παρουσιάζονται μόνες τους και χωρίς αντίλογο, αλλά το ζήτημα είναι πώς τεκμηριώνονται όταν βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη και τι γίνεται όταν καλούνται να εφαρμοσθούν πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα. Κάποιος άλλος "ερευνητής" έχει βγάλει βιβλίο με τη θεωρία του οτι κάποιος ή κάποιοι από τους πολιτισμούς της Νότιας Αμερικής (Ινκας νομίζω ή ίσως Μάγια) έχει προέλθει από έλληνες. Το στηρίζει πάνω σε ομοιότητες ορισμένων γλωσσικών τύπων και ίσως και κάποιες απεικονίσεις. Σχετική παρουσίαση έτυχε να ακούσω προ λίγων ετών από το Τρίτο πρόγραμμα μια Κυριακή μεσημέρι. Διαλέγετε και παίρνετε!

This post has been edited by classic: Sep 16 2004, 15:23
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post

Reply to this topicTopic OptionsStart new topic
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:
 

Lo-Fi Version Time is now: 23rd August 2005 - 10:34
Forum Skin: Rap City by Andie@The Club
Background by Rappy