Οἱ ἱέρειες τῆς Ἀφροδίτης

(15 Ἰουλ. 2000)

Ο Γιανναράς δεν μιλάει για την πολυτονική μόνο για να κλάψη για τον ξενιτεμό των τόνων. Αλλο λέει, και το επαναλαμβάνει ακόμα και σήμερα. Μιλάει για το πνεύμα της εξουσίας, βάση του οποίου εξεδιώχθησαν οι τόνοι. Δεν μιλάει για τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν - οι τόνοι φεύγουν για να ρθουν τα νοήματα πιό κοντά στον λαό - διότι αυτά δεν είναι καν άξια σχολιασμού. Μιλάει για τα αίτια της εξορίας. Οι τόνοι έφυγαν - λέει για να γίνη η γλώσσα φθηνότερη. Φθηνότερη στις εφημερίδες, τα έντυπα κλπ τα οποία την εποχή εκείνη της καταργήσεως, πέρασαν στις νέες τεχνολογίες, στους υπολογιστές κλπ. Την μονοτονική γλώσσα την επέβαλαν οικονομικά συμφέροντα. Αυτό είναι γεγονός, δεν χωράει συζήτησι σε αυτό. Αλλά δεν είναι το μόνο. Η κατάργησι των τόνων - λέει ο Γιανναράς, ο Ράμφος και πολλοί άλλοι - η φθηνότερη γλώσσα, η ευκολότερη γλώσσα, αλλοιώνει και φθείρει την ουσία και την ψυχή της γλώσσας. Την μετατρέπει σε φθηνή πόρνη. Να την παίρνει ο καθένας στην γωνιά, στα όρθια, με δυό τσαλακωμένα κατοστάρικα. Οι ιέρειες της Αφροδίτης χαρίζουν τον εαυτό τους στους περαστικούς, με αντίτιμο την πίστη και τον σεβασμό, την ομορφιά και τον έρωτα. Δεν δέχονται χρήματα και δεν είναι πόρνες. Με την κατάργησι της πολυτονικής - και με την κατάργησι - γράφει ο Γιανναράς - είναι ακριβώς αυτά που καταργήθηκαν. Ο σεβασμός, η πίστη, η ομορφιά, ο έρωτας, ο πολιτισμός της γλώσσας. Κι έμεινε μόνο η χρήσι του σώματος, η γρήγορη εκσπερμάτωσι, το ηλίθιο γέλιο. Τα δυό κατοστάρικα της γλώσσας.

Οπως καταργούν σήμερα τις ταυτότητες. ( Με τα ίδια βασικώς επιχειρήματα. )


Ἄδειες φωλιές

(17 Μαρτ. 2001)

Σε χάρτινο βασίλειο ζεις Χρήστο - κι εγώ το ίδιο - εύχομαι να σαι πιό ευτυχισμένος από μένα. Αγόραζα κάποτε το Δεντρο, το Διαβάζω, τον Χάρτη παλιότερα που σταμάτησε μετά από μερικά τεύχη, κι άλλα πολλά - όμως σ αυτά ήμουν πιστότερος.

Περιοδικά περί την λογοτεχνία και την ποίησι - έχω την εντύπωσι Χρήστο πως όλα ξεκινούν πιό κοντά στον συγγραφέα και τον ποιητή και με τα χρόνια καταλήγουν κοντά στους εκδότες. Είναι έτσι ; Στίβες στην βιβλιοθήκη μου - θυμάμαι το αφιέρωμα του Διαβάζω στον Καβάφη. Υπάρχει μιά περιοχή, ανάμεσα στην επιστήμη και το μύθο, την σοβαρότητα και την αλαφράδα, την πληροφορία και την φήμη, την γλωσσολογία και το παραμιλητό - που ναι ο κατ εξοχήν χώρος της λογοτεχνίας. Τα περιοδικά αυτά με θέματα και τρόπους ταυτόχρονα σοβαρούς και ελαφρούς, αυτόν τον χώρο καλύπτουν και γι αυτό η σημασία τους είναι μεγάλη - ιδίως τότε, πριν αναλάβει τα θέματα αυτά η ξερή επιστήμη, και τα μετατρέψει σε έτη χασμουρητών. Ετος Σεφέρη. Ετος Εμπειρίκου.

Με άλλα λόγια, τα περιοδικά περί την λογοτεχνία, διατηρούν ακόμα ένα ρίγος για τα μαγικά κόλπα των ποιητών - σπάνια βέβαια - και είναι σπουδαίο έστω και με το σουγιαδάκι της τέχνης ν ανοίγεις μιά ραγισματιά στο τσιμέντο - ολόγυρα - μιά χαραμάδα ίσαμε να χωράη μιά απότομη και ξαφνική ματιά. Αυτή νομίζω Χρήστο είναι η προσφορά τους, ή τουλάχιστον η αποστολή τους - η αποκάλυψι του χώρου της λογοτεχνίας δηλαδή - πριν γίνει επιστήμη και πάψει ετσι να ναι λογοτεχνία ή ποίησι - και πριν γίνει χρήμα και έκδοσι και πάψει πάλι.

Για το πολυτονικό δεν ξέρω. Είμαι φανατικός οπαδός του πολυτονικού - όχι από διάθεσι παράβάσεως, αλλά από αγάπη στη σκόνη που μαζεύουν τα πράγματα - αυτή είναι η αλήθεια. Πλάκωσαν οι ξεσκονίστρες και τίναξαν τις λέξεις - τις ξετίναξαν - κι έχασαν όλα τα αιωρήματά τους - τα ιπτάμενα πνεύματά τους. Σε μόνιμο χειμώνα - τα πνεύματα αποδήμησαν. Βλέπω μιά λέξη - ιερός, ήσκιος, υπαπαντή - και πάνω από το ι, το η, το ύψιλον βλέπω άδειες φωλιές.

Ακόμα κι αν δεν είχαν ανακαλύψει τους τόνους οι αρχαίοι, θα πρεπε να τους εφεύρουμε εμείς.

Ετος δασείας.

--- Christos Dimakis  wrote:

> Ευχαριστώ για την ερώτηση αγαπητέ μου Αντρέα.
>
> Δεν της έφτανε η παρθενοφθορία της της καημένης της
> Μαντώς κι ο θάνατος,
> μετά , του αγαπημένου παρθενοφθορέα της, μετά έναν
> αιώνα της την 'πέφτει' κι
> ο καθαρευουσιάνος νομικός-ακαδημαϊκός. Καπάκι τώρα,
> έρχεται να τη 'γδύσει' ο
> εκδότης του συγκεκριμένου περιοδικού.
> Βέβαια, εγώ έδωσα το κείμενο για το ευτράπελον,
> σήμερα,  του πράγματος.
> Προκύπτουν όμως άλλα.
>
> Προλαβαίνοντας τους έτοιμους να μιλήσουν για
> ΄γλωσσικούς Ταλεμπάν' και τους
> πιθανούς αντιπάλους τους, παραθέτω στοιχεία κι ας
> βγάλει ο καθείς τα
> συμπεράσματά του.
>
> Είκοσι σχεδόν χρόνια μετά την επίσημη ΄πρώτη' του
> μονοτονικού η κατάσταση
> στο πεδίον της μάχης έχει ως εξής:
> Σε σύνολο 39 λογοτεχνικών περιοδικών που παρακολουθώ
> στενά (καλό δείγμα,
> αφού το σύνολο των λογοτεχνικών περιοδικών, με
> αξιοπρεπή παρουσία και
> διάρκεια, εκτιμώ ότι δεν ξεπερνά τα 75) τα 23
> χρησιμοποιούν το μονοτονικό
> και τα 16 το πολυτονικό.
> Από τους πρώτους 23 που χρησιμοποιούν μονοτονικό,
> μόνον οι 5 'σέβονται' τα
> πολυτονικά κείμενα και δεν τα μετατρέπουν σε
> μονοτονικά.Οι υπόλοιποι
> μετατρέπουν ακόμη και αρχαία κείμενα. Δε μπορώ να
> παραβλέψω ότι για
> κάποιους, μέχρι πρότινος, το πρόβλημα ήταν και
> οικονομικό.
> Από τους 16 που χρησιμοποιούν πολυτονικό, μόνον οι 6
> 'σέβονται' τα
> μονοτονικά κείμενα. Οι υπόλοιποι ή τα απορρίπτουν ή
> τα κάνουν πολυτονικά.
> Συνολικά δηλαδή, μόνον 11 στους 39, έχοντας επίσημα
> θέση υπέρ ενός τονικού
> συστήματος, δημοσιεύουν τις συνεργασίες ως έχουν.
> Στη χρονική διάρκεια του υπό εξέταση δείγματος
> υπάρχει μια μεταπήδηση από το
> στρατόπεδο του μονοτονικού σ' αυτό του πολυτονικού
> (μεταμελήθηκαν;).
> Κάποιοι, επίσης, που παλαιότερα 'σέβονταν' τα
> κείμενα του αντιπάλου, έχουν
> σκληρύνει τη στάση τους.
> Τα πιο 'in' περιοδικά του χώρου και με τη μεγαλύτερη
> ίσως κυκλοφορία
> (ρωτήστε με και θα σας απαντήσω ποια και πόση) και
> επίδραση, ανήκουν στο
> στρατόπεδο του πολυτονικού και μάλιστα δεν
> 'σέβονται' τον αντίπαλο. Γενικά,
> επικρατούν οι ζηλωτές και στις δυο πλευρές.
>
> Οι παραπάνω παρατηρήσεις έγιναν γρήγορα και μ'
> αφορμή την ερώτηση του
> Αντρέα. Διατηρώ την επιφύλαξη μικρών λαθών.
>
> Συμπέρασμα δικό μου ένα και μόνο: θλίψη για έναν
> ακόμη ακήρυχτο εμφύλιο
> πόλεμο που καλά κρατεί, σ' ένα μέτωπο που ο πολύς
> κόσμος νομίζει ότι έχει
> κλείσει. Μη ξεχνάμε, ότι μιλάμε για τα λογοτεχνικά
> περιοδικά, κατ' εξοχήν
> χρήστες, παραγωγούς και διαπραγματευτές της γλώσσας.
> Ας είναι όμως καλά όλοι τους, ας γράφουν κι ας
> παράγουν λόγο στην έκταση που
> το κάνουν.75 περιοδικά λογοτεχνικά, ψάξτε να βρείτε
> ανάλογο αριθμό, σε
> σχέση με τον πληθυσμό στην Εσπερία. Κι η διαμάχη
> αυτή, άλλο ένα δείγμα
> ζωντάνιας μας ίσως είναι.
>
> Χρήστος Ε. Δημάκης

Σώματα σὰν ἀστερισμοί

(21 Μαρτ. 2001)

Δεν με στεναχωρεις Χρήστο αντιθέτως. Νομίζω Χρήστο πως το μονοτονικό είναι το πρώτο βήμα προς το λατινικό αλφάβητο. Σ αυτόν τον δρόμο βρισκόμαστε.

Η μορφή των φωνηέντων εξαρτάται από τους τόνους. Στον κήπο περισπωμένη. Αν φύγη - παύει και η αναφορά στην μακρά ανάσα του η. Ετσι κι αλλοιώς - λένε οι μονοτονικοί - οι τόνοι δεν προφέρονται, δεν συμμετεχουν στην ομιλία - λες κι ο λόγος είναι μόνο ομιλία - οπότε το επιχείρημα παραμένει. Και είναι το μόνο επιχείρημα που έχουν. Αρα, για τον ίδιο λόγο ακριβώς, παύει το ή νά χη οποιαδήποτε αναφορά στην μακρά του φύσι. Δεν ειναι πιά μακρό - αφού τίποτα δεν το σημαδεύει, ούτε στον γραπτό λόγο. Τα φωνήεντα χάνουν, χάνοντας τον τόνο τους, τον δίχρονο, μακρό ή βραχύ χαρακτήρα τους. Ο οποίος αποκτάει πλέον εναν ιστορικό χαρακτήρα. Οπως οι τόνοι. Και ομοίως θα χαθούν, θα μείνη ενα μόνο ι, ένα ο, με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα.

Κόψανε τα ιπτάμενα των φωνηέντων. Η πράξι αυτή έχει μιά αυτονομία. Αλλοίωσαν την μορφή των φωνηέντων. Το α που μπορεί να έχη δασεία, οξεία, βαρεία ή περισπωμένη, δεν είναι το ίδιο με το α με σκέτο ένα σημάδι τονισμού. Αλλά αυτά είναι οι φρικαλεότητες της νέας εποχής. Είδαν οι μονοτονικοί τα φωνήεντα σαν συμπαγή σώματα πάνω απ τα οποία κινούνται άχρηστοι δορυφόροι. Ούτε που τους πέρασε ποτέ από το νου, πως υπάρχουν σώματα σαν αστερισμοί, υπάρξεις διάστικτες, με συνεκτικότητα παρα ταύτα. Κι έκοψαν ό,τι πετούσε, γιατί το θεώρησαν άσχετο και ανεξάρτητο από το σώμα. Εριξαν με μιά ντουφεκιά την πανοπλία της γλώσσας. Και ταυτόχρονα κατέστρεψαν τον αστερισμό της - τα δορυφορικά της συστήματα - τις κεραίες της αρχαιότητάς της. Ολοι νομίζω αντιλαμβάνονται την σημασία του γεγονότος - αν μπορούν να το δουν έτσι - την φοβερή σημασία των αεροπόρων τόνων - των γραμμάτων που τα σώματά τους βρίσκονται σε δυό σημεία, που δεν ενώνονται φανερά μεταξύ τους, αλλά ενώνονται κάπου αλλού, στην ιστορία, στην αρχαία ποιητική, στην μνήμη. Τους κατέριψαν. Τι σημαίνει αυτό για την δική μας σωματική συνοχή Χρήστο ; Μορφολογικό το επιχείρημα, δεν τό χει αναφερει ποτέ κανείς, όμως στον πυρήνα νομίζω.


Ἡ τέχνη τῆς καλλιγραφίας

(26-27 Μαΐου 2006)

Ὅταν πήγαινα Δημοτικό ποῦ νά ξερα – μία ἡμέρα οἱ τόνοι , οἱ δασεῖες καί οἱ περισπωμένες θά γίνουν τέχνη – σάν τήν καλλιγραφία !

Ἡ καλλιγραφία εἶναι τέχνη , ἀνθοῦσε κάποτε καί στά μέρη μας , - τόν τρόπο της τόν βλέπετε στίς γραφές τῶν ὀνομάτων στίς ἁγιογραφίες καί ἔτσι κατά κάποιο τρόπο οἱ σύγχρονοι ἁγιογράφοι εἶναι καί καλλιγράφοι - ἐξακολουθεῖ νά ἀνθῆ στούς Ἄραβες καί τούς Κινέζους - στά δύσκολα, μή δυτικά ἀλφάβητα .

Στήν δύσι τήν σκότωσε ὁ Γουτεμβέργιος .

Καί ἔτσι πέθανε καί χάθηκε ἕνας πολύ σημαντικός τρόπος τῆς γραπτῆς γλώσσας – γιατί οἱ καλλιγράφοι τῶν βυζαντινῶν καί λατινικῶν χειρογράφων , οἱ Κινέζοι πού γράφουν μέ τό πινέλο , δέν εἶναι ἁπλοί διακοσμητές γραμμάτων - φωνηέντων καί συμφώνων . Εἴχανε μία ἄς ποῦμε εἰκονική ἤ εἰκονογραφική θεώρησι τῶν γραμμάτων – ζωγραφίζανε περισσότερο παρά γράφανε – καί ἡ καλλιγραφία εἶναι πράγματι ζωγραφική – μετατρέποντας τά γράμματα σέ τοπία , σέ εἰκόνες . Λοιπόν , σήμερα πού κάθονται μέ τούς τόμους καί συζητᾶνε γιά τήν γραφόσφαιρα καί τήν εἰκονόσφαιρα , τήν γραπτή γλώσσα καί τήν εἰκόνα - ἔχουνε ἀφήσει ἐντελῶς ἐκτός συζητήσεως τήν καλλιγραφική ἀντίληψι της γλώσσας ἡ ὁποία ἦταν κάποτε – πρίν ἀπό τήν ἐμφάνιση τοῦ ἐντύπου – κυρίαρχη .

Νά βλέπης τίς λέξεις σάν μία κινηματογραφική ταινία – σάν εἰκόνες σέ κίνησι – μέ τίς συνηχήσεις τῶν συμφώνων καί τῶν φωνηέντων - αὐτά συνθέτουν τήν κίνησι – καί τά νοήματα ἐπιβάτες τῆς κίνησις - ἔτσι ἀντιλαμβάνονταν τόν γραπτό λόγο οἱ παλαιοί – μέ αὐτήν τήν ἀντίληψι ἔγραφαν – καί ἄντε νά τούς πιάσης λοιπόν μέ τόν σύγχρονο τρόπο πού γράφεις – τοποθετώντας στήν σειρά νεκρά , ψόφια κοτόπουλα , ξερούς σβώλους λάσπης , γράμματα πεθαμένα .

Σκεφθεῖτε ὅτι ἀκόμα καί οἱ γραμματικοί κανόνες δέν εἶναι παρά κανόνες εἰκονογραφικοί – κανόνες κίνησις σέ τοπίο – δέν προέρχονται μέσα ἀπό τήν ἴδια τήν γλώσσα – ἀλλά ἀπό τήν εἰκόνα – ἀπό τόν πίνακα , τό τοπίο - ἀκριβῶς ὅπως στήν ἁγιογραφία – καί τούς Κινέζους .

Σήμερα κάνουν πώς τά ξέρουν ὅλα – καί δέν ξέρουν τίποτα .


Ἀγγλωσία

(24 Ἰουν. 2006)

Οσο περισσότερο κοιτάζω την Βικεγκύκλω τόσο περισσότερο την εκτιμώ. Πάω να διαβάσω κάτι και ξεχνιέμαι . Βαράω και τις γαλάζιες λέξεις που σε πάνε αλλού κι από εκεί στην άλλη άκρη και στο τέλος έχεις διαγράψει μία μοναδική πορεία που αυτή είναι η αληθινή γνώσι.

Βέβαια μου την δίνει πολύ αυτή η αναπαραγωγή της τάξις, της ασφάλειας και της εξουσίας. Τι να κάνουμε, αυτή είναι η αποστολή κάθε εγκυκλοπαίδειας . Οταν κάνουμε την επανάστασι θα τις κάψουμε όλες.

Σήμερα Νίκο άκουσα κάποιον που είπε - ο καλός τερματοφύλακας πρέπει να εκπνέει εμπιστοσύνη στην άμυνά του. Τους χουχουλιάζει τις πλάτες. Λέω μήπως το ξεσηκώσουνε καμιά 500ριά και γίνει σωστό .

Η αδελφή μου είναι καθηγήτρια στο Λύκειο.

Αγλωσσία. Αλλά πρέπει να την δης στην συνέχεια και την μονιμότητα της - να διαβάζης ας πούμε κάθε ημέρα αυτά που γράφουν. Απόλυτη αδυναμία εκφράσεως. Κανονικά έπρεπε όλοι να μείνουν στην ίδια τάξι. Δεν έχουν την ίδια αδυναμία στον προφορικό λόγο βέβαια . Φαίνεται και στα ιστολόγια - άλλα γράφουν, άλλα νομίζουνε πως γράφουν, άλλα διαβάζουνε οι αναγνώστες τους και σε άλλα απαντάνε.

Παρακολουθούσα κάποτε ένα αμερικανικό φόρουμ . Μου έκανε εντύπωσι η σαφήνεια , η ακρίβεια , η καθαρότητα του λόγου τους . Χωρίζανε το κείμενό τους σε απολύτως λογικές παραγράφους , διατυπώνανε με καθαρότητα τα επιχειρήματά τους . Τους θαύμασα . Και δεν ήταν τίποτα κουλτουριαραίοι .

Η δική μας γλώσσα χάνεται. Αυτή είναι η αλήθεια. Πρώτα απ όλα χάνεται από την περιοχή του θερμού. Αν την απλώσης π.χ μέσα σε ένα χωράφι , αν την προσανατολίσης δηλαδή, θα δης περιοχές της γλώσσας καυτές , με μεγάλη θερμοκρασία , περιοχές που μας έδιναν την ποίησι και την λογοτεχνία . Αυτές οι περιοχές τώρα δεν υπάρχουν - και μιλάω απολύτως ψυχρά . Δεν μπορεί αυτή η γλώσσα τώρα να κρατήση έναν Εμπειρίκο , τον Εγγονόπουλο , ούτε καν τον Ελύτη . Δεν λέω για την ποιητική τους αξία , λέω για την γλώσσα τους .

Ξέρεις τι είναι να θέλης να γράψης κάτι και το εργαλείο να είναι ανάπηρο και σπασμένο . Νοιώθεις σα να πνίγεσαι . Η γλώσσα μας έτσι που μας την καταντήσανε μας πνίγει .


Ὁ ἥλιος ὁ ἡλιάτορας

(26 Ἰουν. 2006)

Ολόκληρες περιοχές της ελληνικής έχουν αφύσικα χαθεί . Ενα παράδειγμα . Πριν λίγες δεκαετίες , σήμερα για την γλώσσα , έγραφε ο Ελύτης .

Ο ήλιος ο ηλιάτορας
ο πετροπαιχνιδιάτορας

και μπορούσε να γράψη έτσι γιατί η γλώσσα - του επέτρεπε την σύνδεσι και την αναγνωρισι της κληρονομιάς από το δημοτικό τραγούδι .

Αυτή η γλώσσα - όχι στην ιστορική μόνο αναφορά της αλλά και στο ήθος της - έχει χαθεί . Ούτε να γράψης έτσι μπορείς ούτε να μιλήσης . Και δεν είναι που μυρίζει μούχλα - είναι που δεν μιλάει πιά - δεν λέει τίποτα - δεν ακουει κανείς τον ήχο της κι ούτε αισθάνεται το ρίγος της .

Μπορώ να φέρω εκατοντάδες κείμενα - όλη σχεδόν την νέα ελληνική ποίησι - φιαγμένη με μία ελληνική που τώρα είναι τέζα - μουγγή και πεθαμένη .

Σαν αντεπιχείρημα θα έλεγε κανείς ότι η γλώσσα που χάθηκε - η σύγχρονη νεοελληνική που χάθηκε , γι αυτήν μιλάμε - είναι η απολλώνια ελληνική - αυτή των ανοικτών χώρων , που έχει κληρονομηθεί από τις αγροτικές κοινωνίες και ήταν ενεργή μέχρι την μεταπολίτευσι . Αυτή ήταν βέβαια η γλώσσα της ποίησίς μας μέχρι σήμερα το πρωί - ακόμα και ο Σεφέρης αυτή την γλώσσα μιλάει - αλλά κατά το μεσημεράκι οι αγρότες πέθαναν , η χώρα εκσυγχρονίστηκε, ήρθε το ευρώ και τα χωριά βυθίστηκαν στην ερημιά τους .

Σωστά , αλλά εδώ δεν έχουμε συνέχεια αλλά βίαιη ασυνέχεια, μαχαίρι . Καταστροφή . Δεν χρειάζονται τίποτα προχωρημένα όργανα , αρκούνε δυό αυτιά και ένα ζευγάρι μάτια για να το δη ο καθένας .


Ἡ καταστατικὴ ἀρχή

(28 Ἰουν. 2006)

Μου αρέσει αυτό που έγραψες -. Βλεπεις την γλώσσα σαν μηχανή . Η μηχανή της γλώσσας - ωραίο !
Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το νού - προσωπικώς την σκέφτομαι σαν ένα τοπίο - με όρους γεωγραφίας δηλαδή . Για μένα δεν έχει εξαρτήματα και μηχανικά μέρη αλλά προσανατολισμούς , ορίζοντες , σύνορα , κατευθύνσεις , καταγωγές και σκοτεινές μυστηριώδεις γωνιές.

Να σου πω ένα παράδειγμα της προσωπικής θεωρίας μου .

Με πόσους απολύτως διακριτούς τρόπους μπορείς να γνωρίσης ένα αντικείμενο ;
Μιά πέτρα .
Οι λογικοί απολύτως διακριτοί τρόποι γνωριμίας είναι πέντε .

α. Η σύλληψι της πέτρας σαν ξεχωριστό αντικείμενο - εντελώς διαφορετικό από όλα τα άλλα - η πέτρα δεν είναι δένδρο, δεν είναι αλεπού .... είναι μία πέτρα .

β. Η αντίληψι της πέτρας σαν ένα αντικείμενο που αποτελείται από ξεχωριστά μέρη , από πάνω την βαράει ο ήλιος, από κάτω είναι υγρή . Η πέτρα δηλαδή είναι προσανατολισμένη μέσα στο χώρο .

γ. Η πορεία μου προς την πέτρα - η θέσι της μέσα στο δάσος , η ξεχωριστή θέσι που καταλαμβάνει και που είναι απολύτως δική της .

δ. Η απουσία της πέτρας από την θέσι της - ο χώρος δίχως την πέτρα .

ε. Τέλος , η διάκρισή της από όλες τις άλλες πέτρες , η μοναδικότητά της που την καθορίζει το σχήμα της, η θέσι της κλπ.

Υπάρχει άλλος διακριτός τρόπος γνώσις ; Είναι αυτοί οι 5 οι ικανοί και αναγκαίοι ;

Να τους κωδικοποιήσω τώρα .

α. Η πέτρα
β. της πέτρας
γ. τη πέτρα
δ. την πέτρα
ε. ω πέτρα

Οι 5 πτώσεις της αρχαίας ελληνικής .

κλπ .

Ετσι , με όρους γεωγραφικούς θεωρώ την γλώσσα - έχω εφεύρει μάλιστα και έναν υποθετικό πρώτο άνθρωπο - αυτόν που είδε πρώτος τα πράγματα και τα ονόμασε - και τον οποίο ονομάζω
ο Γραμματικός Βαδιστής .

Να μου πης κι εσύ για την γλώσσα μηχανή .


Τὸ σπασμένο κλαράκι

(14 Ἰουλ. 2006)

Πιστεύω - με την επιστημονική μέθοδο « κλείνω τα μάτια και αναβιώνω με την φαντασία μου » -
δεν υπήρξε ποτέ λόγος χωρίς ένα σύστημα γραφής .

Ενα τσακισμένο κλαράκι = από εδώ πέρασα .

Βαθύτερη αναβίωση - χιλιετίες πριν από το σπασμένο κλαράκι : η μητέρα λείπει και το τυφλό, γυμνό παιδί της αναζητά με την αφή την μαρτυρία της προηγούμενης παρουσίας της - μετρά την ζέστη στα δέρματα δίπλα του, αγγίζει την πετρούλα που άφησε δίπλα του για να τον ησυχάσει .
Πολύ θα μου άρεσε να είναι οι πρώτοι τυφλοί και κωφάλαλοι οι εφευρέτες του πρώτου κανονικού συστήματος γραφής - η τριγωνική πετρούλα θα σημαίνει αυτό, η χαρακιά στο δένδρο θα σημαίνει εκείνο .

Δεν μπορεί οι παλαιοί άνθρωποι να μην παρατήρησαν ότι η φωνή φτάνει μακριά αλλά όχι τόσο μακριά όσο τα σημάδια της φύσης - το σημάδι του κεραυνού πάνω σε ένα δένδρο - που έμενε στην θέση του μονίμως .

Και εδω αρχίζουν τα δύσκολα . Γιατί όλα όσα « βιωματικώς » παράθεσα προϋποθέτουν τον προφορικό λογο . Ο γραπτός λόγος, τα σημάδια και οι χαρακιές, συνδέουν την γραφή με την απουσία και τον χρόνο .

Ερώτηση λοιπόν για την επόμενη φορά . Πώς είναι δυνατόν ο προφορικός λόγος και ένα οποιοδήποτε σύστημα γραφής να εφευρέθηκαν ταυτοχρόνως ;


ἰλλουμινέιτ μέεεν

(4 Ἰουλίου 2006)

Ωραία ερώτησι χωρίς απαντησι . Πώς στο καλό αυτός ο ήχος -λυκ - συνδέθηκε με το φως ;
Οπωσδήποτε θα χε να κάνη με το πρώτο φως της αυγής , την ώρα που σκάει ο ήλιος . Αυτή είναι η ώρα να πης ΦΩΣ .
Αραγε ο πρώτος ήχος θα ήταν -λυκ - ή ένας άλλος θόρυβος ;
Και ποιός ; Ποτε ο θόρυβος αυτός διαμορφώθηκε σε λέξι ;
Και πώς ;

Ξύπνα νωρίς πριν το ξημέρωμα . Στάσου απέναντι στην αυγή και μόλις βγει ο ήλιος πες
λυκ ή λγκ ή λκ ή λλλλλλκκκκκκ ή λυυυυυυυυυυυυυιιιιιιιιιγκκκκκκ.
Νοιώθεις κάτι ;

Υπάρχει άραγε περίπτωσι να έγινε λέξι η φωνή των λύκων την ώρα που χαιρετίζουν την αυγή ;
Να είναι άραγε ο ηχος των χρωμάτων που ξημερώνουν ξαφνικά ; συνασθησία λέγεται το φαινόμενο .
Να ναι αυτός ο θόρυβος που κάνει ο ήλιος καθώς ψηλώνει ;
Γιατί οι πρώτοι άκουγαν όσα έβλεπαν .

Ηταν τοπικό το φαινόμενο ;
Η λέξι δημιουργήθηκε πρώτα στην φωνή ενός κυνηγού ;

Σε ρωτάω - γιατί εγώ με την τοπογλώσσα μου ξέρω .


Οἱ φιλόλογοι καὶ οἱ γλωσσολόγοι

(29 Ἰουν. 2006)

Οι γλωσσολόγοι δεν είναι φιλόλογοι . Οι φιλόλογοι είναι ωραίοι , εραστές της γλώσσας - οι γλωσσολόγοι είναι ιατροδικαστές .

Οι φιλόλογοι ειναι πάντα οι πιό καλοί δάσκαλοι - ακόμα και όσοι ακολουθούμε μετά το Λύκειο τις θετικές επιστήμες τον φιλόλογό μας - έναν φιλόλογο σε μία τάξι μας - θα τον θυμόμαστε για πάντα . Γιατί γράμματα - δηλαδή το ρίγος και την έκπληξι και το βάθος και την αγάπη για τις χώρες του πνεύματος τα μαθαίνουμε από τον δάσκαλο του Δημοτικού - και τον Φιλόλογο του Γυμνασίου .

Κι όσο καλοί και αν είναι όλοι οι άλλοι καθηγητές αν δεν είναι καλός και αξιος ο Φιλόλογος - γράμματα δεν μαθαίνεις - γράμματα από αυτά που οι παλαιοί τα έλεγαν «του Θεού τα πράμματα » . Μα πάνω απ όλα, ο καλός Φιλόλογος σε μαθαίνει τον σεβασμό μπροστά στα μεγάλα και τα σπουδαία - θυμάστε ;
Εγώ θυμάμαι .
Μακάρι να είναι ακόμα έτσι - και είναι .

Ηθελα να γράψω για τον Δαρβίνο αλλά δεν βαριέσαι - θυμήθηκα τους δασκάλους μου .


Ἡ γλῶσσα κόκκαλα δὲν ἔχει ...

(7 Ἰουλ. 2006)

Οι γλώσσες θα σβύσουν όλες - και οι πολιτισμοί, οι ξέχωρες αντιλήψεις του κόσμου - και θα είναι μόνο μία γλώσσα - αμερικανοκινεζικελληνική - με πρόσθετους ήχους - κλίκ σαν των Βουσμάνων . Αυτή θα είναι η γλώσσα του μέλλοντος - δηλαδή η γλώσσα του αστροναύτη.

Θα είναι δε μόνο όργανο διασκέδασης - για τραγούδι , ερωτικές εξομολογήσεις και ατομικό παραμιλητό .

Σε ορισμένες περιπτώσεις - σε επίσημα δείπνα - η φυσική γλώσσα θα θεωρείται μεγάλη αγένεια - κάτι σαν ρέψιμο ή κλάσιμο .

Θα μιλάμε τότε μόνο αήχως - με τα ασύρματα δίκτυα και τα ενσωματωμένα τσιπάκια .

Μόνο για το τραγούδι λοιπόν - και όλοι θα είναι υπεράνθρωποι τραγουδιστές - αφού αφ ενός μεν μικρά βιονικά νανοτσιπάκια επί των φωνητικών χορδών θα διορθώνουν τον ήχο - αφ ετέρου δε άλλα βιονανοτσιπάκια στα αυτιά θα φιλτράρουν τους ήχους.

Τον καιρό εκείνο του μέλλοντος - μία λάθος νότα θα σκοτώνη.

Αργότερα θα σας πω - για τις νέες τέχνες και τον έρωτα του αστροναύτη.


Ἕνας δυνατός ἀέρας γιὰ νὰ μᾶς δροσίση...

(3 Αὐγ. 2006)

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρ-
χουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν
την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της
ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας
και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν
στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρ-
χόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμέ-
νο δέρας της υπάρξεώς μας.


Ὁ ἐθνικός μας λλόγος

(3 Αὐγ. 2006)

ΕΑΡ ΣΑΝ ΠΑΝΤΑ

Καλύπτουσα τα κύματα του δορυάλωτου χωριού
με το κόκκινό της φόρεμα
Πρώτα μικρή κ' έπειτα μεγάλη
Ανεβαίνει στην κορυφή του πύργου
Και πιάνει τα σύννεφα και τα συνθλίβει επί του
στήθους της
Ίσως ποτέ να μην υπήρξε μεγαλείτερος καημός απ'
τον δικό της
Ίσως ποτέ να μην έπεσαν ψίθυροι πιο πεπυρακτω-
μένοι στην επιφάνεια ενός προσώπου
Ίσως ποτέ δεν εξετέθη στην κατανόησι ανθρώπου
έκθεσις πιο εκτεταμένη
Έκθεσις πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστο-
ρία που λεν τα νέφη αυτής της εξομολογήσεως
Εδώ κι εκεί τα κόβουν λαιμητόμοι
Θερμές σταγόνες πέφτουνε στην γη
Ο γήλοφος που σχηματίσθηκε στο κυριώτερο ση-
μείο της πτώσεως
Φουσκώνει και ανεβαίνει ακόμη
Κανείς δασμός δεν είναι βαρύτερος από μια τέτοια
σταγόνα
Κανένα διαμάντι πιο βαρύ
Κανείς μνηστήρ πιο πλήρης πάθους
Στιλπνά τα κράσπεδα του λόφου και γυαλίζουνε
στον ήλιο
Στην κορυφή του περιμένει μια λεκάνη
Είναι γιομάτη ως επάνω
Κι απ' τα νερά της αναδύεται μια πολύ μκρή παι-
δίσκη ωραιοτάτη
Ελπίδα μας αυριανή.


Ανορθογραφίες: «Ο πληθυσμός πρέπει να γίνει δίγλωσσος»

(26 Σεπ. 2006)

Διαβάστε να κλάψετε και να γελάσετε . Από το μπλόγκ ανορθογραφίες και το περιοδικό Σπάρτακος της 4ης Διεθνούς . «Ο πληθυσμός πρέπει να γίνει δίγλωσσος»

Διάβασες και τις τελευταίες παραγράφους ;

Κατά την γνώμη μου - μακάρι να κάνω λάθος - η ιστορική ορθογραφία οπως κακώς την ονομάζουνε, δεν θα σωθή. Αργά ή γρήγορα κάποιος θα αποφασίση ότι το ήττα και το ύψιλον είναι άχρηστα αφού προηγείται απολύτως η φωνή, και όλα θα γίνουν γιώτα. Ακριβώς το επιχείρημα των τόνων.

Αλλά μην τα βάζεις με την αριστερά - και δεν εννοώ την ανορθογραφία και τους παρομοίους - αυτοί αριστεροί δεν είναι. Η αριστερά έχει μεγάλη ευθύνη αλλά οι αποφάσεις δεν είναι δικές της. Την γλώσσα την καταργεί η αστική τάξι της χώρας, για να το πω χοντρά, η ξενόδουλη, μέχρι το κόκκαλο διαφθαρμένη, κομπραδόρικη όπως την ορίζει το κκε, αστική τάξι μας - η ξενόφερτη, που δεν μίλησε ποτέ, ούτε μιλάει ελληνικά. Οι τράπεζες, οι μεγαλογαλατάδες, οι λαθρέμποροι πετρελαίων, οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ομάδων - αυτοί αποφασίζουν και αυτοί εκτελούνε. Είναι σχιζοφρενές να αγαπάς την πατρίδα σου, να θλίβεσαι με τα χάλια της, να στεναχωριέσαι για τις μεγάλες πληγές της και να στηρίζης εκείνους που την ξεπουλάνε και την πληγώνουνε - τους νταβατζήδες της δεξιάς κι της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας - συμπεριλαμβανομένου σε αυτήν του συνασπισμού. Είναι σχιζοφρενές να αγαπάς την πατρίδα σου, να ζητάς την απελευθέρωσί της και να καταφεύγης στους αμερικανούς - όπως κάνει ο Λαζαρίδης - να ελπίζης στην σωτηρία από εκείνους που χτίζουν την αυτοκρατορία του πολέμου - από εκείνους που υπαγορεύουν στην αστική τάξι μας τις αποφάσεις της. Δεν υπάρχει άλλη λύσι από τον αυθεντικό σοσιαλισμό - ούτε υπήρξε ποτέ άλλη λύσι στην ανθρώπινη ιστορία - όρα τα κινήματα του Αγη και του Κλεομένη στην Σπάρτη, τα κινήματα των δούλων στην Πέργαμο, τους πρώτους Χριστιανούς, την κουμμουνιστική κοινωνία των λεπρών της Σπιναλόγκας - που κράτησε σχεδόν μέχρι την χούντα κλπ κλπ . Αν υπάρχει μία επίσημη ιστορία της ανθρώπινης περιπέτειας επί του πλανήτη γη - υπάρχει μία άλλη, παράλληλη, μία διαρκής και ασταμάτητη πάλη για ελευθερία και αυθεντικότητα, για ειρήνη και ισορροπία - της οποίας σταθερό μοτίβο είναι οι αρχές του σοσιαλισμού - δηλαδή της καταργήσεως της ατομικής ιδιοκτησίας - για να μην υπεκφεύγουμε με γελοιότητες όπως κάνουνε όλοι αυτοί οι δήθεν αριστεροί.

Αλλοίμονό μας αν πάψουμε, αν χάσουμε την πίστη μας σε αυτό το πανάρχαιο όνειρο. Μόνο μέσα σε αυτό η πατρίδα αληθώς, η γλώσσα ζωντανή και πλούσια, τα πρόσωπα αυθεντικά, η φύση υγιής, τα έθνη εν ειρήνη. Χωρίς αυτή την πίστη ούτε πατριώτης είναι, ούτε Χριστιανός, ούτε άνθρωπος.

Κι αν σήμερα ζούμε υπό την κατοχή της απελπισίας και της παρακμής, είναι γιατί έχουνε μείνει τόσο λίγοι, να κουβαλάνε - σα να κουβαλάνε βαρύ σταυρό - αυτή την πίστη, στην αρχαία, σταθερή και μόνιμη κοινωνική συνθήκη που σήμερα ονομάζουμε σοσιαλισμό.


Οἱ δημόσιες βιβλιοθῆκες καὶ τὸ πολυτονικό

(3 Ὀκτ. 2006)

Ἕνας φίλος ἐξέδωσε ἕνα βιβλίο – ἕνα μυθιστόρημα ἐπιστημονικῆς φαντασίας , ἐντελῶς σύγχρονο δηλαδὴ . Στὴν πολυτονικὴ γραφὴ – ὄχι ἐπειδὴ πιστεύει στὴν ἑλληνικὴ μετὰ τόνων ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ ἤθελε τὸ θέμα του .

Ἄγνωστος καὶ ἀνώνυμος - πῆρε τὰ βιβλία του στὴν πλάτη νὰ τὰ δώση στὶς δημόσιες βιβλιοθῆκες .

ΔΕΝ ΤΑ ΠΗΡΑΝΕ .

Ἐπειδὴ ἔχουν τόνους ! Αὐτὰ ἔγιναν πρὸ μηνός .

Οἱ δημόσιες βιβλιοθῆκες δὲν δέχονται βιβλία μὲ γλώσσα πολυτονικὴ ἢ τὰ δέχονται μὲ μεγάλη δυσκολία .

Κάποιος τοῦ εἶπε ὅτι ὑπάρχει ἕνας νόμος . Προσπάθησα νὰ τὸν βρῶ χωρὶς ἐπιτυχία . Ὑπάρχει ἢ τοῦ εἶπε παραμύθια ὁ βιβλιοθηκάριος ; Ρώτησα δεξιὰ κι ἀριστερὰ καὶ ὅπως φαίνεται πράγματι , οἱ δημόσιες βιβλιοθῆκες δημιουργοῦνε προβλήματα καὶ δυσκολίες στὰ βιβλία μὲ τὴν πολυτονικὴ . Δὲν τολμῶ νὰ τὸ πιστέψω νὰ πῶ τὴν ἀλήθεια .

Τελευταία ἔμαθα ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς ἔχει δημοσιευθεῖ στὸ παλιὸ περιοδικὸ Τέταρτο .


Οἱ τόνοι· ἡ τέχνη, ἡ λογοτεχνία, ἡ προσευχή

(17 Ὀκτ. 2006)

Τὴν σημασία τῶν τόνων θὰ τὴν νοιώσης ὅταν μετὰ ἀπὸ χρόνια μονοτονικῶν ἀναγνωσμάτων ξάφνου ἕνα κείμενο σοὺ πέσει στὰ χέρια μὲ τὶς λέξεις του ὁλόκληρες - μὲ τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα.

Πῶς ἀποκτήσανε οἱ λέξεις τόση δύναμη ;! αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ θὰ πῆς . Καὶ πρῶτα οἱ μονοσύλλαβες ποὺ στὸ μονοτονικὸ μένουνε ἄτονες – σημάδια παρὰ λέξεις . Ὅταν ξάφνου δεῖς τὰ ἄρθρα τονισμένα , τὸ μάτι καὶ ὁ νοῦς στέκονται – ἡ μονοσύλλαβη λέξι ἔχει μὲ τὸν τόνο της βάρος – γίνεται λέξι ξανὰ .

Εἶμαι – δυστυχῶς – φανατικὸς ἀναγνώστης – βιβλιοπόντικας . Σᾶς βεβαιῶ – ἡ ἑλληνικὴ τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων διαβάζεται διαφορετικὰ ἀπὸ τὴν μονοτονικὴ ἀδελφή της . Εἶναι πιὸ ἀργὴ , παρατακτικότερη , παράγει διαφορετικοὺς ρυθμοὺς καὶ καλεῖ ἄλλες εἰκόνες .

Ὅταν διαβάζουμε ἕνα κείμενο , ἡ σύνταξη τῆς γλώσσας , τὸ ὕφος τῆς γραφῆς - καλοῦνε μέσα μας ἕνα ἄλλο συντακτικὸ , ἐντελῶς προσωπικὸ καὶ ταυτοχρόνως δημόσιο καὶ κοινὸ .

Ἡ ἀλλοίωσι τῆς μορφῆς - τὸ κουτσούρεμά της γλώσσας - ἄφησε μέσα μας μία ἀναπηρία . Ἡ ἑλληνικὴ χωρὶς τοὺς τόνους της δὲν εἶναι πιὰ ἡ μητρική μας γλώσσα , ἡ γλώσσα τῆς σκέψης μας – εἶναι μιὰ γλώσσα ξένη .

Καὶ κάτι ἀκόμα . Ἐκεῖ ποὺ τὰ ἐπιχειρήματα τελειώνουν , ἐκεῖ ποὺ ἡ γλώσσα μένει μόνο σὰν ἕνα ἀποτύπωμα πάνω στὴν ἀνθρώπινη συνείδησι , ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ τέχνη , ἡ λογοτεχνία , ἡ προσευχὴ - ἐκεῖ συναντώμεθα καλύτερα καὶ βαθύτερα – πιὸ ἀληθινὰ ἂπ᾿ ὅ,τι στὴν καθημερινὴ χειρονομία τῆς ἐπικοινωνίας καὶ τῆς ἀνταλλαγῆς πληροφοριῶν . Ἂν πίστευα στὸν Γιοὺγκ θὰ ἔλεγα πὼς ἡ γλώσσα - ἡ μορφή της – ἐπικοινωνεῖ ἀπευθείας μὲ τὸ συλλογικό μας ἀσυνείδητο καὶ τὸ διαμορφώνει .


Μονοτονικό: γλῶσσα ὑπὸ κατοχήν

(17 Ὀκτ. 2006)

Νὰ σᾶς πῶ ἕνα ἄλλο παράδειγμα ποὺ τὸ ἀνασύρω ἀπὸ τὶς παιδικές μου ἀναμνήσεις .

Ἐκεῖνο ποὺ μοῦ ἔκανε τὴν μεγαλύτερη ἐντύπωσι ἦταν ἡ ἀπουσία τοῦ τόνου . Γράφαμε τὰ παπούτσια του καὶ αὐτὸ τό του δὲν εἶχε τόνο γιατί τὰ παπούτσια ἦταν δικά του – ἡ ἀπουσία τοῦ τόνου ἐπιβεβαίωνε τὴν κτῆσι τοῦ ἀντικείμενου – ἦταν δικά του τὰ παπούτσια , δὲν τὸ διάβαζες μόνο , τὸ ἔβλεπες ἀποτυπωμένο στὴν γραφὴ ! Τὸ θυμάστε ;

Ἦταν τόσο ἰσχυρὴ αὐτὴ ἡ ἐντύπωσι – αὐτὴ ἡ μαγικὴ ἱκανότητα τῆς γλώσσας πάντα συνυφασμένη μὲ τὸ μυστήριο τῶν τόνων της – ποὺ μὲ ἀναγκάζει σήμερα – νὰ βλέπω ὅλες τὶς ἄτονες λέξεις σὰν λέξεις ποὺ δηλώνουν κτῆσι .

Ἡ μονοτονικὴ εἶναι γλώσσα κατακτημένη .


Δὲν παίζονται αὐτοὶ οἱ τύποι...

(24 Δεκ. 2006)

Για μένα εκείνο που μετράει στην χώρα αυτή, δεν είναι ούτε η αρχαία φιλοσοφία, ούτε το θέατρο, ούτε η δημοκρατία, η επιστήμη κλπ - πάνω απ όλα μετράνε οι αιώνιες μορφές - ο Θησέας, ο Ιάσωνας, ο Οδυσσέας, ο Αχιλλέας, η Ελένη, η Ιφιγένεια, η Ηλέκτρα.

Δεν παίζονται.

Μικρός ήμουν ο Θησέας. Θυμάστε καθόλου εκείνη την στιγμιαία εσωτερική απορία - μπροστά στην εικόνα του : εγώ ποιός είμαι ;

Και μπροστά στην Ιφιγένεια : σ εμένα θα πη το ναί ;

Πόσο μεγάλο, σαν εκστρατεία κατά της Τροίας - πρέπει νά ναι αυτό που θα κάνω, αυτό που θα γίνω, για να μου πη η Ιφιγένεια : ναί !

Τα θυμάστε ;

Τι φοβερό - τι δώρο μοναδικό - ν αναρωτιέσαι παιδί - μπροστά σε αυτές τις αιώνιες μορφές !


Η τελευταῖα παρέμβασι τοῦ Ἁγίου Ὄρους

(12 Ἰαν. 2007)

Ἀσφαλῶς. Ἡ ἱερὰ κοινότητα τοῦ Ἅγιου Ὅρους ἐξέδωσε πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια ἕνα μοναδικὸ καὶ τελευταῖο βιβλίο μὲ θέμα τὴν σωτηρία τῆς γλώσσας. Δὲν τὸ ἔχω πλέον καὶ δὲν γνωρίζω ἂν κυκλοφορεῖ, πάντως εἶχε κάνει πάταγο. Ἦταν ἡ τελευταῖα παρέμβαση τοῦ Ἅγιου Ὄρους αὐτή.


Ἀνδρέας Φαρμάκις
Ἀθῆναι, 2000-

Γιὰ τὴν ἀντιγραφή, Φειδίας Μπουρλᾶς
Ἀθῆναι, 2007-
Σελίδες Πατριδογνωσίας
Ἑλληνικὴ Γλῶσσα
Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους